104.Bölüm

Kütahya akşamı sessizdi. Fazla sessizlik vardı. Ali bu sessizliği sevmezdi. Pansiyonun önünde Ayaz’la birlikte hava alıyordu ama gözü sürekli kapıdaydı.

“Bir şey olacak,” dedi Ali.
Ayaz başını salladı. “Ben de aynı hissi taşıyorum.”

Cemre içerideydi. Aycan’la birlikte alt kattaki küçük mutfağa inmişti. Çay alacaklardı. Aras dışarıda telefonla konuşuyordu. Herkes birkaç dakikalığına dağılmıştı.

İşte o an…

Arka sokaktan gelen siyah araç sessizce durdu. Kapılar hızla açıldı. İki adam indi. Yüzlerinde panik yoktu; planlıydılar. Cemre mutfaktan çıkıp arka kapıya yöneldiği anda biri kolunu tuttu.

“Bırak beni!” diye bağırdı.

Aycan çığlık attı ama sesi boğuldu. Adamlar hızlıydı. Cemre direnmeye çalıştı ama ağzı kapatıldı. Gözleri korkuyla doluydu.

“Ali!” diye bağırmak istedi, sesi çıkmadı.

Araç kapısı kapandı. Motor çalıştı. Sokak yine sessizliğe gömüldü.

Ali birkaç saniye sonra içeri girdi. Aycan ağlıyordu, dizlerinin üzerine çökmüştü.

“Baba…” dedi titreyerek. “Cemre annemi… aldılar…”

Ali’nin dünyası o an durdu.
“Ne demek aldılar?” diye bağırdı.
Ayaz içeri daldı. Aras koşarak geldi.

Ali kapıya fırladı ama araç çoktan kaybolmuştu. Yumruğunu duvara vurdu. Eli kanadı ama umurunda bile olmadı.

“Şehmus…” dedi dişlerinin arasından. “Bu sefer çok ileri gittin.”

Ayaz omzuna dokundu.
“Baba kontrolünü kaybetme.”

Ali gözlerini kapattı, nefesini zor toparladı.
“Ben onsuz nefes alamam.”

Aynı saatlerde Cemre karanlık bir yerdeydi. Gözleri bağlıydı. Araba durmuştu. Kapı açıldı. Soğuk bir ses duydu:

“Hoş geldin Cemre.”

Şehmus’tu.

“Ali seni seviyor,” dedi alaycı bir sesle. “Bakalım ne kadar ileri gidecek.”

Cemre korkuyordu ama sesi titremedi.
“Bana dokunursan,” dedi, “Ali seni yakar.”

Şehmus güldü.
“Zaten onu istiyorum.”

Tozluyaka’da Muhammed Ağa telefonu eline aldığında yüzü bembeyaz kesildi.
Kenan’a baktı.
“Cemre alınmış.”

İkisi aynı anda ayağa kalktı.

Bu artık bir oyun değildi.
Bu savaştı.

104.BÖLÜM SONU