102.Bölüm

Kütahya akşamı sessizdi ama her köşe bir sır saklıyordu. Ali ve Cemre, pansiyondan biraz uzaklaşıp sokakları arşınlıyordu. Ayaz, Aycan ve Aras birkaç adım geride yürüyordu; gözleri sürekli çevreyi tarıyordu.

“Her şey çok sakin görünüyor,” dedi Cemre. “Ama içimde bir şey… iyi hissettirmiyor.”

Ali elini tuttu. “Ben de hissediyorum. Sanki bir şey bizi izliyor.”

Tam o anda dar bir sokağın köşesinden gölge belirdi. Kalp atışları hızlandı. Bir adam sessizce onları takip ediyordu. Ali hemen Cemre’nin önüne geçti.

“Dur!” dedi. “Kimseye bir adım attırmam!”

Adam yavaşça yüzünü gösterdi. Siyah montu, kararlı bakışları vardı. Ali tanıdı: Bu, Şehmus’un adamlarından biriydi.

“Beni tanımıyor musun, Ali?” dedi adam alaycı bir sesle. “Seni bekliyorduk. Şehmus mesaj gönderdi. Kütahya’da rahat duramayacaksınız.”

Cemre Ali’ye sıkıca sarıldı. “Beni bırakma!” dedi.

Ali kararlıydı. “Seni asla bırakmayacağım, papatyam,” fısıldadı. “Kimseye dokundurmayacağım.”

Ayaz ve Aycan adamı çevreledi, Aras ise uzak bir yere sinyal verdi. Ama adamın bakışı sertti, geri adım atmıyordu.

Uzakta, Tozluyaka’da Şehmus tam planı gözden geçiriyordu. Telefonunu aldı, ekrana sertçe vurdu:
“Ali ve Cemre Kütahya’da mı? Boşuna kaçtıklarını sanıyorlar… Onlar orada da benim gölgemden kurtulamazlar.”

Gözleri kararmıştı, nefesi hızlıydı. “Yarın… her şey ortaya çıkacak.”

Kütahya sokaklarında gece ilerlerken, Ali ve Cemre gerçeğiyle yüzleşmişti:

Sadece kendi geçmişleriyle değil

Aynı zamanda Şehmus’un tehdidiyle de baş başaydılar

Ama Ali ve Cemre birbirlerine tutunuyordu.
Bu şehirde yeni bir fırtına başlamıştı.

102.BÖLÜM SONU