106.Bölüm

Sabah Tozluyaka’ya ağır çöktü. Haber sessizce yayıldı ama herkes anladı:
Ali ve Cemre esirdi.

Muhammed Ağa evin avlusunda durdu. Telefonu eline aldı, tek tek numaraları çevirdi. Konuşmaları kısa ama netti.
“Benim evladım alınmış.”
“Bu bir çağrıdır.”
“Kim bu aşirettense, bugün ayağa kalkar.”

Saatler içinde cevaplar geldi. Urfa’dan, Mardin’den, Diyarbakır’dan… Aşiretin büyükleri tek cümleyle döndü:
“Yanındayız, ağa.”

Muhammed Ağa seccadesini serdi. Diz çöktü. Ellerini açtı:
“Yâ Rabbi, bu zulmü bize sınav eyledin.
Hakkı bâtıldan ayır, mazlumu zâlime ezdirme.”

Ayağa kalktığında gözlerinde merhamet değil, hüküm vardı.

Kenan boş durmadı. O daha sessiz ama daha tehlikeliydi. Telefonu kulağına götürdü.
“Beni tanırsın.”
“Evet, o Şehmus.”
“Hayır, konuşmayacağız. Bu iş bugün bitecek.”

Eski bağlantılar, yarım kalmış borçlar, unutulmamış sözler… Kenan her kapıyı doğru yerden çaldı.
“Kan istemiyorum,” dedi. “Ama bu adam bir daha nefes almayacak.”

Akşam olmadan çember daraldı.

Şehmus’un mekânında bir huzursuzluk vardı. Adamları haberler getirmeye başladı.
“Ağa… mahalle hareketli.”
“Ağa… dışarıdan gelenler var.”

Şehmus ilk kez gerildi. Ama belli etmedi.
“Geç kalmışlar,” dedi. “İkisi bende.”

Kapı sertçe açıldı.

İçeri önce Muhammed Ağa girdi. Ardından Kenan. Arkalarında kalabalık yoktu. Buna gerek de yoktu.

Muhammed Ağa bastonunu yere vurdu.
“Bitti,” dedi. “Bu mahallede artık sen yoksun.”

Şehmus güldü.
“Ne yapacaksınız? Silah mı sıkacaksınız?”

Kenan sakin konuştu:
“Hayır. Seni senden alacağız.”

O an dışarıdan siren sesi değil, sessizlik geldi. Şehmus’un adamları tek tek çekildi. Kimisi aşiretten korktu, kimisi Kenan’ın tanıdıklarını gördü.

Şehmus yalnız kaldığını anladı.

Muhammed Ağa son kez konuştu:
“Evlatlara dokunan, kökünü kendi söker.”

Kapı kapandı.

O günden sonra Şehmus’un adı Tozluyaka’da bir daha anılmadı.
Ne gürültü oldu, ne gösteri.
Sadece yokluk.

Gece olduğunda Ali ve Cemre serbest bırakıldı. Yorgundular ama hayattaydılar. Birbirlerine sarıldılar.

Muhammed Ağa uzaktan baktı.
“Bundan sonrası onların kaderi,” dedi.

Kenan başını salladı.
“Biz görevimizi yaptık.”

Finale bir adım kalmıştı.
Hesap kapanmıştı.
Ama kalplerin alacağı karar henüz verilmemişti.

106.BÖLÜM SONU