105.Bölüm

Ali sabaha karşı Kütahya’dan çıktı. Kimseye uzun uzun açıklama yapmadı. Ayaz’ın gözlerine baktı, bu bakış yeterdi.
“Onu orada bırakamam,” dedi. “Cemre benim nefesim.”

Ayaz itiraz etmek istedi ama Ali çoktan arabaya binmişti.
“Yalnız gidiyorsun,” diye bağırdı.
Ali camı indirip tek bir cümle söyledi:
“Bazı hesaplar yalnız kapatılır.”

Tozluyaka’ya girdiğinde hava ağırdı. Sokaklar onu tanıyordu ama bu kez kimse selam vermedi. Herkes olacakları hissediyordu. Ali, Şehmus’un mekânının önünde durdu. Kapıya vurmadı. Doğrudan içeri girdi.

Şehmus onu bekliyordu.

“Hoş geldin,” dedi sakin bir sesle. “Bu kadar çabuk geleceğini biliyordum.”

Ali dimdik durdu.
“Cemre nerede?”

Şehmus gülümsedi.
“Âşık bir adam için ne kadar basit sorular,” dedi. “Önce otur.”

Ali bir adım daha attı.
“Ona zarar verirsen—”

“—ne yapacaksın?” diye kesti sözünü Şehmus. “Tek başına geldin Ali. Cesursun ama yalnızsın.”

Ali etrafına baktı. Gölgeden adamlar çıktı. Çok geçti.
“Beni al,” dedi Ali. “Ama onu bırak.”

Şehmus’un yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Zaten plan buydu,” dedi soğukça.

Bir işaret verdi. İki adam Ali’nin kollarını tuttu. Ali direnmedi. Gözleri kararlıydı.
“Onu incitmediğine yemin et,” dedi.

Şehmus Ali’ye yaklaştı.
“Yemin mi?” dedi alayla. “Bu dünyada yeminler zayıflar içindir.”

Ali yere oturtulurken dudaklarından bir dua döküldü:
“Hasbiyallâhu lâ ilâhe illâ Hû…
(Bana Allah yeter, O’ndan başka ilah yoktur.)”

Aynı binanın başka bir odasında Cemre, kapının açıldığını hissetti. Ayak sesleri yaklaştı. Gözleri bağlandı ama kalbi durdu.

“Ali…” diye fısıldadı.

Şehmus’un sesi geldi:
“Artık yalnız değilsin.”

Kapı aralandı. Cemre Ali’yi gördü. Ellerini bağlamışlardı ama ayaktaydı. Göz göze geldiler. O an her şey sustu.

Ali zorla gülümsedi.
“Buradayım,” dedi. “Söz verdim.”

Cemre ağladı.
“Bunu yapmamalıydın.”

Ali başını salladı.
“Başka yol yoktu.”

Şehmus ikisinin arasına girdi.
“Ne güzel,” dedi. “Artık ikiniz de bendesiniz.”

Tozluyaka’da Muhammed Ağa ve Kenan bu haberi aldığında, zaman dondu.
Muhammed Ağa bastonunu yere vurdu.
“Yeter,” dedi. “Artık susmayız.”

Kenan’ın sesi kısıktı ama netti:
“Bu iş ya burada biter… ya da hiçbirimiz eskisi gibi kalmayız.”

İki âşık esirdi.
Ve final için artık geri dönüş yoktu.

105.BÖLÜM SONU