7. Bölüm

“Her şeyi aldığına emin misin kızım?” bavulu kapattım ve telefondaki anneme cevap verdim. “Aldım anne merak etme” Yatağımın kenarına oturdum, annemle biraz daha konuştuktan sonra konuşmayı sonlandırdık. Bavulu odamdan çıkarıp salona koydum. Alazı en son sabah görmüştüm. Mutfakta kendime minik bir sandviç hazırladım. Masaya oturup yerken dış kapının sesi geldi sonra da Alazın mutfak kapısında belirmesiyle ağzımdaki lokmayı yuttum. “Nereye?” dedi sorgularcasına bir sesle. “Dersler bitti , memleket beni bekler” dedim son ısırığımı da alırken. “Memleket mi?.. Nerelisin sen Urfa mı?” alaylı sesine göz devirdim. “Ne alaka?.. İzmirliyim ben..” dememle kahkaha atmaya başladı. “Gül sen gül… Sanki sen nerelisin?!” suyumdan bir yudum aldım. “Ankara….” dediğinde su boğazıma kaçtı. Bana göz devirip sürahiden kendine su doldurdu. Ben de kendime gelmiştim.

Aramız hâlâ biraz tuhaftı. Aramızdaki ilişkiyi çözemiyordum. Onunla tanışalı şimdiden 8 ay olmuştu. Masadan kalktım. Telefonumu ve çantamı aldım. Yanından geçerken omzuna elimi koyup hafifçe sıkarak. “Bensiz iyi olmayan tatiller dilerim Beyefendi” sinsice gülümseyip elimi omzundan çektim. Bavulumu da alıp evden çıktım ve taksiye binip havaalanına gittim.

Uçaktan inmiştim ve beni bekleyen annemin yanına bavulu sürükleyerek ilerledim. Anneme sarılıp kendimi biraz ona bıraktım. “Ay kız sen kilo mu verdin?!” dedi annem beni kendinden itip beni süzerken. “Yok anne ya aynıyım” dedim yorgun bir sesle. Arabaya ilerledik. Annem sakince arabayı sürerken bende telefonumdan müzik açmış uzun zamandır görmediğim ama tanıdığım yolları izliyordum.

Gözlerimi açtığımda evin önündeydik. 18 yılımı geçirdiğim o evin önünde. Arabadan inip bavulumu aldım. Annem kapıyı açmış çoktan eve girmişti. Bende arkasından eve girdim ve kapıyı kapadım. Ev sessizdi. Bavulumu her zamanki odama koydum ve yatağa uzandım. çok yorgun hissediyordum. Gözlerim yavaşça kapanırken telefonun çalma sesini duymazdan gelmeye çalıştım. Daha fazla dayanamayıp telefonu açtım ve uykulu bir şekilde açtım. “Ne var?!!” , “Vera! Ben bir bok yedim!” Alazın telaşlı sesiyle gözlerimi hızla açtım. “Ne yaptın Alaz!?” , “Kızma ama…“, “Alaz ne yaptın söyle!”, “Ben canlı yayındaydım oturma odasında oturuyordum… sonra kargon geldi… Bende aldım..” derin bir nefes verdim. “Bu muydu Alaz cidden? Nesi var bunun Allah aşkına… Evi yaktın sandım” dedim sinirle solurken. “Şimdi şöyle kötü bir yanı var… 4 milyon takipçimin beni tek yaşıyor olarak bilmesi… Yaniii bi süre instagrama falan girmesen iyi olur. Ya da sen hiç telefona bakma, ben halledicem bunu” Alazın konuyu uzattıkça daha da sinirlendiğimi görmemesi kötü olmuştu. Baş ve işaret parmağımla kaşımın ortasını sinirle ovdum. “Kapa Alaz.. Umrumda değil zaten uykum var babay canım” dedim ve telefonu kapatıp uyudum.

————————————

İzmire gelmemin üzerinden 3 hafta geçmişti. Annem işe gittiği için bende akşam için yemek yapıyordum. Yemek işi hallolunca bilgisayarımdan işimi halletmeye başladım. Telefonuma gelen bildirimi umursamadan işime devam ettim.

Bilgisayar başına geçeli iki saat oluyordu. Telefonumu elime aldım. Annem mesaiye kalacağını söyleyen bir mesaj atmıştı. Ona cevap verip Instagrama girdim. Alazın profiline girip en son attığı fotoğrafa baktım. Benim onu balkonda çektiğim fotoğrafı paylaşmıştı. Elinde kahve kupasıyla gece manzarasına dönük bir Alaz. Açıklamaya da “Some frames speak louder than words” yazmıştı. Postu beğenip attığı hikayeye baktım. Ve gördüğüm tek şey darmadağın olmuş bir mutfak ve saçı başı un olmuş dudak büzerek selfie çeken Alazın olduğu bir fotoğraftı. Hikayesine yanıt verdim.

@veeeerates: Umarım o mutfak geldiğimde sağlam olur Alaz 23:19

@alazaren: İnşallah be güzelim 23:20

Ellerim klavyenin üstünde okuduğum mesajla dondu. Alışkanlık olduğunu düşünmeye başlıyordum. Çünkü onu uyarsam da devam ediyordu. Parmaklarım sonunda klavyede bir kaç tuşa bastı ve gönderdi.

@veeeerates: ??? 23:26

@alazaren: Ne? 23:27

@veeeerates: Güzelim derken ? 23:27

@veeeerates: Bu kötü bir alışkanlık olmuş Alaz efendi 23:28

@alazaren: Ben seviyorum ya 23:29

@alazaren: Alışkanlık olmasa da 23:30

@alazaren: Noldu sustun bir sen? 23:45

@alazaren: Vera?? 00:00

@alazaren: Cevap versene!! 00:15

@alazaren: Endişelenmeye başlıyorum Vera! 00:30

Çalan telefonumla gözümü açıp telefonu kulağıma götürdüm. Uykulu bir şekilde mırıldandım “Efendim..” “Vera! Niye mesajıma cevap vermedin? Ne kadar endişelendim haberin var mı be güzelim?!” Alazın telaşlı sesiyle gözlerimi ovalayıp saate baktım. 02.30… “Uyuyakalmışım Alaz…” dedim yorganın içine girerken bir yandan da onun yazdığı mesajları okuyordum.

“İyi uykular o zaman…Bir şey sorucam Vera…” , “Sor.” , “İstanbula ne zaman döneceksin?” sorduğu soruyu biraz düşündüm. “Okul açılmadan iki hafta önce… Ne oldu beni mi özledin yoksa?” dedim şakayla karışık bir imayla . Yavaş yavaş uykum gelirken onun onaylayan sesini ve telefonu kapatmadan önce dediklerini silik bir şekilde duydum. " Hemde çok özledim be Vera’m… İyi uykular güzelim..”