170. Bölüm

Şeytan neden en çok kadınlarla uğraşır?

Şeytan neden en çok kadınlarla uğraşır?

Bu soru, yüzyıllardır fısıltıyla dolaşır. Kimi zaman suçlayıcı, kimi zaman yoran bir yerden sorulur. Oysa hakikat, söylendiğinden çok daha derindir.

Önce en temel gerçeği koymak gerekir: Şeytanın hedefi kadın değildir; hedefi insandır. Kur’an’da şeytanın niyeti açıkça ifade edilir: “Onların hepsini mutlaka saptıracağım.” Bu cümlede bir cinsiyet yoktur. Kadın ya da erkek değil, kalbi olan her insana uğrar .

(Bu satırı sadece içimden geldiği için ve ihtiyacı olan biri için yazıyorum).

İnsanın kalbi bazen iki ses arasında kalır. Biri hakikatin sesi, diğeri ise şeytanın fısıltısıdır. Şeytan hiçbir zaman apaçık kötülüğü güzel diye sunmaz; onun yolu kadın üzerinden, duygu üzerinden, eksik hisler üzerinden ilerler. Çünkü kadın kalbiyle düşünen, derin bağ kuran, anlam arayan bir varlıktır. İşte şeytan tam da buraya dokunur.
Unutamadığını sandığın kişi çoğu zaman o kişi değildir. Şeytan, geçmişten bir yüz seçer; ona hayal, ihtimal ve “ya şöyle olsaydı”ları ekler. Sonra o kişiyi olduğundan daha özel, daha derin, daha kader gibi gösterir. Bu bir aşk değil, zihinsel bir oyundur.
Kadına “bak, bunu unutamadın” der.
“O hâlâ sende bir iz” der.
“Belki de gerçek bağ oydu” diye fısıldar.
Oysa hakikat şudur:
Allah bir kalbe iki ayrı aşk koymaz. Kalp huzur bulduğu yeri bilir. Şeytan ise huzuru değil, karışıklığı sever. Çünkü karışıklık şükürden uzaklaştırır, insanı kendi kalbinden şüphe ettirir.
Şeytan kadına çoğu zaman şunu yapar:
Mevcut nimeti küçültür, geçmişi parlatır.
Elindekini sıradan gösterir, olmayanı büyütür.
Ama Allah’ın verdiği aşk sakinliktir.
Şeytanın sunduğu ise heyecanla karışık huzursuzluk.
Eğer birini düşünmek seni huzursuz ediyorsa, kalbini daraltıyorsa, içini bulandırıyorsa bil ki bu bir işaret değildir; bu bir vesvesedir. Ve vesvese, kalpten değil, şeytandan gelir.
Kalbin Allah’a yakın olduğu zamanlarda bu düşüncelerin azalması da boşuna değildir. Çünkü şeytan, Allah’ı anan kalpte barınamaz.