İKİ DENİZ VE İNSANOĞLU

*İnsanın İçindeki İki Deniz*

Kur’an-ı Kerim’de Rahman Suresi'nde bahsedilen, biri tatlı biri tuzlu olan iki deniz vardır. Bu iki deniz yan yana akar ama birbirine karışmaz. Aralarında "berzah" denen görünmeyen bir sınır vardır. Ne tatlı olan tuzluya karışır, ne de tuzlu olan tatlıya. Her biri kendi yatağında, kendi özünde kalır. Bu yalnızca bir doğa mucizesi değil, aynı zamanda insanın iç dünyasını anlatan derin bir benzetmedir.

İnsan da böyledir aslında. İçinde iki farklı deniz taşır. Biri iyilikle, sevgiyle, merhametle doludur. Diğeri ise öfke, bencillik, kıskançlık ve karanlık düşüncelerle. Bazen birini daha fazla hissederiz, bazen diğerini. Ama bu iki denizin birbirine karışmamasını sağlayan çok önemli bir şey vardır: *İrade*.

İrade, insanın içindeki berzah gibidir. Karar verendir. Tercih yapandır. Bir olay karşısında iyiliği mi, kötülüğü mü seçeceğimize yön verendir. İçimizde kötülük varsa da, bu onun kontrolsüzce taşacağı anlamına gelmez. Çünkü Allah insana akıl ve irade vermiştir. Yani içimizdeki denizlerin dengesi bizim elimizdedir.

Her insan zaman zaman iç çatışmalar yaşar. Kendi tatlı ve tuzlu tarafı arasında kalır. Bazen incinir, bazen öfkeye kapılır, bazen içindeki iyi sese kulak verir, bazen kötü niyete yenik düşer. Ama insanı değerli kılan da budur zaten: içinde kötülük varken bile iyiliği seçebilme gücü. Kötülük hiç yoksa, iyilik nasıl anlaşılır ki?

İçimizde taşıdığımız bu iki deniz, hayat boyu bizimle birlikte akar. Biri bizi sakinleştirir, diğeri zaman zaman fırtına çıkarır. Ama her fırtınada hatırlamamız gereken şey şudur: Allah, bize içimizdeki sınırı, iradeyi vermiştir. O sınırı korumak, karar anlarında hangi denize yöneleceğimizi fark edebilmek bizim sorumluluğumuzdur.

Belki de bu yüzden insan, hem en yüce varlık, hem de en savrulabilir olandır. Çünkü iki deniz taşır içinde ve ikisini de tanır. Ama karışmadan yaşayabilmeyi öğrendikçe, hem kendine hem Rabbine daha da yaklaşır.