Bölüm-3

Deniz’le birlikte odama çıktık. Ben yatağımın kenarına oturdum. Deniz ise camın kenarındaki küçük sandalyeme oturmuştu. Bunca zaman içimdeki düşüncelerle baş başaydım. Tek başıma, çaresizce çıkmaz sokağa sürükleniyordum. Bir faydası olmayacağını bildiğim halde yaşadıklarımı Deniz’e anlatmıştım. Deniz beni sessizce, sözümü kesmeden dinlemişti.

Anlatacaklarım bitince kafasını pencereye doğru çevirmişti. Belli ki o da beklemiyordu böyle hazin bir son. Beni dertsiz, kedersiz, hiçbir sorunu olmayan bir ergen tahtına oturtmuştu ama emin olduğum tek şey anlattıklarımın düşüncesini değiştirmiş olduğuydu.

Deniz başını bana doğru çevirdi. “Daha önce neden anlatmadın demesini bekliyordum”. Tıklım tıkıştı yasadıklarım. Yüreğimi açınca kendimi bir daha bulamamaktan korkuyordum. Fakat Deniz, beklediğim soruyu sormadı.

“Peki neden sen, Demet teyzeyle Mirat amcanın çocuğuyken diğer ailede büyümüşsün, neden onlar sana gerçek ailen gibi davranmışlar, sana kötü davranıyorlar mıydı?’

Söyleyeceklerimi kafamda toparlamaya çalışıyordum. Oysaki ben de bilmiyordum cevabı. Buraya ilk geldiğim zaman, üzüntüden haftalarca uyumuştum. Beni aileme götürün diye evin içinde çığlık çığlığa dolaşır olmuştum. Ama bir faydası olmayacağını anlamıştım ve en sonunda pes etmiştim.

Yatağımın kenarında bulunan küçük ayıcığa uzandım. Buraya geldiğimde tek dostum oydu benim. Kulaklarıyla oynamaya başladım aynı zamanda Deniz’e kafamdaki düşünceleri aktarıyordum.

“Demet teyzene, yani anneme, buraya geldiğim ilk zamanlar gitmek istediğimi söyledim. Babama, dedeme hatta Selma ablaya bile yalvardığımı hatırlıyorum. Beni bunca zaman büyüten ailem, beni gerçek ailemden kaçırmış, koparmış. Böyle cevaplar aldım. İlk başta inanmadım. Sonuçta beni kaçırsalar, bana kötü davranırlardı değil mi Deniz? Ancak onlar, aksine bana çok iyi baktılar. Hâlâ şüphelerim var ama hangisi doğru, kim haklı anlayamıyorum.”

Deniz narin adımlarla pencerenin önündeki sandalyeden kalktı yanıma geldi. İçindeki şaşkınlığı görebiliyordum. “Peki” dedi yutkunarak. “Seni büyüten ailenle koşununca sana ne cevap verdiler?” Başımı önüme eğdim yüreğimdeki acı yine patlak vermişti. “Konuşamadım ki” gözümden bir damla yaş akmıştı.

Deniz gözlerini irice açarak “Nasıl yani?” dedi. Gözlerimdeki yaşlar istemsizce akmaya devam ediyordu. Kapatmıştım oysaki bu konuyu, niye anlatmıştım ki denize pişman olmuştum işte. Gözlerimdeki yaşları görmesin diye dolabımın yanında bulunan kitaplığıma doğru adım attım. Deniz, vereceğim cevabı çok merak ediyor olmalıydı.

“Konuşmak istediğimi söyledim ama konuşursam çocuk kaçırdıkları için suç işlemiş olduklarından dolayı onları şikâyet edeceklerini ama onların yüzünü görmezsem herkesin kendi hayatına devam edeceğini söylediler.”

“Söylediler?” dedi Deniz, acaba hepsi birlikte mi yüklenmişlerdi üzerime diye merak ediyordu anlaşılan. “Aslında sadece Demet teyzen” dedim gözlerimi devirerek. Deniz hızlı adımlarla yanıma geldi, kocaman sarıldı bana. Belki de yıllardır aradığım sevgi buydu. Gerçek sevgi, gerçek dostluk, gerçek arkadaşlık…