🔐

Bu böyle 5-10 dakika sürdü. Jisung’un babası sinirinin yavaş yavaş yok olduğu gibi maşayı odanın köşesine fırlatıp odadan çıktı. Jisung’un annesi korkudan hiç bir şey yapamıyordu. Mecbur kocasının peşinden gitti. Jisung yerde yığılıp kaldı. Bacaklarında oluşan yeni yanıklar sızlıyor, acısından duramıyordu. Gözlerinden yaşlar düşerken kapının kilit sesiyle yere geri uzanıp ağlamaya devam etti.

Minho’nun odasında ise hava buz gibi ağırlaşmıştı. Olanları duydukça herkesin yüzünden renk uçmuştu. Sessizlik ilk başta kimsenin bozamayacağı kadar sertti. Sonunda Seungmin dudaklarını araladı:

“Biz… gerçekten hiçbir şey yapmayacak mıyız? O çocuk orada ölüyor resmen.”

Hyunjin ellerini saçlarına götürüp sıkıca kavradı:

“Ama nasıl? Polis çağırsak… ailesi daha çok üstüne gider. Belki de Jisung’un hayatı büsbütün cehennem olur.”

Bangchan daha mantıklı kalmaya çalışıyordu:

“Hayır, doğru olan bu. Onu korumanın tek yolu bu. Polise gitmezsek, bir gün gerçekten geri dönüşü olmayacak bir şey olaolabilir.C

hangbin öfkeyle ayağa kalktı:

“Benim sabrım taştı! Adam resmen işkence yapıyor. Polis çağırmalıyız!”

Odadaki herkes hararetli şekilde konuşurken Minho sessiz kalıyordu. Başını eğmiş, yumruklarını sıkıyordu. İçinde fırtınalar koparken gözleri boşluğa dalmıştı. Duyduğu her söz, aklına farklı ihtimaller getiriyordu. Polis… evet, doğru yol olabilir… Ama Jisung babasını daha çok karşısına alırsa? Ya bu sefer gerçekten onu öldürürse?

Hyunjin, Minho’nun sessizliğini fark etti:

“Minho… sen neden susuyorsun? Aklından geçen ne?”

Minho başını kaldırdı, bakışları sertleşmişti. Bir an konuşacak gibi oldu ama kelimeler boğazına düğümlendi. İçinden ise şu geçiyordu:

“….Biliyorsunuz ki babam tehlikeli biri ve onun bir sözüyle insanlar yok olur. Eğer bu adamı tehdit ederse ya da farklı bi şey yaparsa Jisung’a bir daha elini bile kaldıramaz. Belki de bu tek yol…”

Ama bunu yüksek sesle söylemedi. Sadece kısa, kesik bir nefes aldı ve gözlerini yere indirdi.

Bangchan yeniden konuştu:

“Bunu daha fazla ererteleyemeyizYa karakol ya daha babana söylemeliyiz. Yarın sabah bu işi halledeceğiz.”

Tayfa, kararsız bakışlarla birbirine baktı. Kimisi başını salladı, kimisi emin olamıyordu. Oda içinde karar netleşmese de “karakol” fikri ağır basbasıyordu.

İlerleyen saatlerde herkes dağılırken Minho odasında tek başına kaldı. Parmaklarını şakaklarına bastırıp gözlerini kapattı. Nefesleri hızlanmıştı. İçindeki ses susmuyordu:

“Polis yetmez. O adamı durdurmanın başka bir yolu var… Babam. Bu işe babamı sokacağım.”

Oy verir misin🫶🏻🩷

Şimdi siz yb'ye atın diyorsunuz da...yapamam ki...çok isterdim yapmak ama...yapamam işte..