42

aynı saatlerde Minho

minho çalışma masasında bilgisayarına odaklanmış, internette gezinirken aklı başka yerdeydi. Han’da. Kendine sövmeden edemiyordu; sadece bir gün kalmışlardı yan yana, bir gece birlikte aynı yatağı paylaşmışlardı. Ama o bir gün, Minho için tamamen bir saniye gibi geçmişti. Han sanki bir rüzgar gibi gelmiş, kalbini kıpırdatmış, sonra gitmişti.

Eline telefonu aldı, yazsa mıydı acaba…

“Hayır, saçmalama,” dedi kendi kendine ve telefonu geri bıraktı. “Sadece 1 günlüğüne Felix’de kalacak, Minho abartma.” Ama rahat edemiyordu. Bilgisayarda açtığı videonun sesini bile duymuyordu.

“Bir dakika lan, ben neden onu düşünüyorum ki? O sadece arkadaşım. Ve arkadaşım başka bir arkadaşının evinde kalabilir,” diye düşündü. Ama bir yandan da özlediğini gizlemeye çalışıyordu. Videoyu durdurdu ve ayağa kalktı. Pencereden dışarı baktı; yağmur hâlâ yağıyordu. Cam buhulanmıştı. Parmağıyla buğuya düşünceler arasında “​​H” yazdı. “Ne yapıyorum ya ben…” dedi ve eliyle sildi.

Derin bir nefes aldı ve sonunda cesaretini topladı. Telefonu tekrar eline aldı ve Han’a mesaj yazdı.

---

Minho: “uyudun mu?”

Birkaç dakika sonra, mesaj görüldü olarak işaretlendi.

Sincabım: “hayır uyumadım”

Minho kalbini hissetti; yüzü istemsizce gülümsedi.

Minho: “ne yapıyorsunuz?”

Sincabım: “sohbet ediyoruz Felix’le, belki birazdan uyuruz”

Minho: “iyii”

Ne diyeceğini bilememişti.

Sincabım: “sen ne yapıyorsun?”

Minho: “müzik dinliyorum”

Sincabım: “hmm hangi müzik?”

Minho: “42”

“Doğrusu, ezberledim artık” diye ekledi kendi kendine.

Sincabım: “yarın gelirsem söylersin, ben seni dinlerim”

Sincabım: “tabi, istersen”

Minho: “bana uyar. O zaman”

Biraz durdu, belki de rahatsızlık veriyordu?

Minho:“Neyse, iyi geceler Han”

Sincabım:“iyi geceler”

Minho telefonu kenara bıraktı, derin bir nefes aldı ve hafifçe gülümsedi. Han’ı düşündükçe içi ısınmıştı; sadece bir mesajlaşma bile kalbini hafifletmişti.