Sessiz Çığlık

Jisung, 25 dakikadır kolundaki yara ile uğraşıyordu ve en sonunda özenle sardığını düşündü. Sargının sıkı ve sağlam olduğunu sanıyordu, kanamanın durduğuna inandı. Ama aslında sargı gevşemiş, kan yavaş yavaş sızmaya devam ediyordu.

Koridorda ağır adımlarla yürürken, başı dönmeye başladı. Gözleri karardı, dizleri titredi. Ayakta durmakta zorlanıyordu. Nefesi kesildi ve sonunda yere yığıldı.

----

Minho, okulun batı kanadından çıkarken, yere yığılmış Jisung’u fark etti.

“Jisung!” diye bağırdı, panik içinde yanına koştu.

Diz çöktü, ne olduğunu anlamaya çalıştı sonra kolundaki yaradan kan sızdığını fark etti

---

Minho, hemen Jisung’u kollarına aldı. eski okulun kullanılmayan sınıfına götürdü.

---

Kapı aniden açıldı.

Hyunjin ve Felix, kapıda birbirlerine bakarak tam öpüşmek üzereydi. Hyunjin sessizce Felix’i köşeye sıkıştırdı, dudakları neredeyse buluşuyordu ki Minho kapıyı pat açtı.

“yardım edin lan!” dedi nefes nefese panik içindeydi.

Felix şaşırdı. Hyunjin kaşlarını kaldırdı.

“Minho, sakin ol!

Ama Minho, o anı umursamadı bile, jisung'u öğretmenler masasına yatırdı

---

Felix ve Hyunjin de hemen yanına geldiler.

Hyunjin çantasından temiz mendiller çıkardı, yaranın üzerine bastırdı. Felix telefonunu çıkardı ama Minho onu durdurdu.

“Biri görürse sorun çıkar, önce durumu kontrol edelim.”

Jisung hafifçe gözlerini açtı, boğuk bir sesle “Minho…” dedi.

Minho diz çöktü, endişeyle karışık korku vardı yüzünde.

“Dayan, biraz daha…”

Üçü sessizce ama kararlılıkla Jisung’a yardım etmeye devam ettiler.

---

Hyunjin omzuna hafifçe dokundu:

“Buradayız, korkma.”

Felix gülümsedi:

“Yalnız değilsin.”

Oy verir misin 🫶🏻🤧🥹💖

dün bölüm atamadım sorryy