Buz bakışlar..

Jisung okuldan çıktıktan sonra kalabalığın içinde boğuluyormuş gibi hissetti. Göz göze gelmemek için etrafına dikkatle bakarak, hızlı adımlarla durağa yöneldi. Minibüs uzaklardan göründü, kapıları yavaşça açıldı. İçerisi pek kalabalık değildi, penceresi boş bir kenara oturdu. Kapüşonunu sessizce kafasına çekti.

Aklı bir sürü düşünceyle dolup taşıyordu. Minho’nun iğneleyici sözleri tekrar tekrar yankılanıyordu kafasında: “Eziklerin burda işi olmaz seni nasıl aldılar?" "Köyünden gelmiş, ne yapacağını bilemeyen bir yabancısın..” Ayakları istemsizce titremeye başladı. Boğazındaki düğüm hala geçmemişti; ne yutsa boğazında kalıyordu. Öğleden beri hissettiği göğüs sıkışması işte bu yüzdenydi.

Bilmiyordu ki, arka koltukta Minho ve Bangchan sessizce oturuyordu.

Minibüs durağa yaklaştığında ayağa kalktı. Tam inerken, arkadan gelen iki kişinin sesini duydu. Başta umursamadı ama merakı ağır bastı, arkasını döndü ve göz göze geldiği kişi Minho’ydu. Jisung, Minho ile göz göze geldiği o an içinde buz gibi bir soğukluk hissetti. Kalbi hızla çarparken, dayanamayarak başını hızla yana çevirdi ve bakışlarını hemen kaçırdı.

Minho’nun bakışları hala üzerinde olsa da Jisung, kendini zorlayıp durduğu yerden adım attı ve sola doğru yürümeye başladı. Minho ile Bangchan sağdan inerken, Jisung sola doğru ilerliyordu.

Yollar zıt yönlere ayrılmıştı; birbirlerinin varlığını hissediyor ama yüzlerini görmek istemiyorlardı.

.....

Minibüsten indikten sonra birkaç adım sessizce yürüdüler. Minho, cebinden sakız çıkarıp ağzına attı. Ardından kısa bir kahkaha koyuverdi.

“Şu tipe bak ya,” dedi arkasına başını hafifçe çevirip, “baktın mı nasıl irkildi? Göz göze geldiğimizde resmen dondu kaldı.”

Bangchan kıkırdadı. “Aynen. Kapşonunu iyice gözüne çekmişti. Sanırsın biri tanıyacak da kaçıyor.”

Minho alaycı bir ifadeyle gözlerini devirdi. “Tanısalar ne olur ki? Kimsenin umrunda değil. Gerçi o hâliyle okulun maskotu olabilir... ezik versiyonu.”

Bangchan güldü ama biraz daha yavaşladı yürürken. “Yalnız... fazla sessiz bu çocuk. Böyleleri bir gün patlar Minho. Dikkatli olsan iyi olur.”

Minho omzunu silkti, “Ondan mı korkacağım? Hadi oradan Chan. Ne yapabilir ki, ağlamaktan başka?”

Bangchan cevap vermedi. Minho hâlâ küçümseyici bir ifadeyle yürümeye devam ediyordu ama Bangchan’ın yüzünde, kısa da olsa bir tereddüt vardı.Minho sakızını çiğnerken adımlarını biraz hızlandırdı. Bangchan onunla yan yana yürüyordu, sokak lambalarının solgun ışığı altında ikisinin gölgeleri kaldırıma uzun uzun yansıyordu.

“Gerçekten bu çocuk okulda ne yapıyor hâlâ anlamıyorum,” dedi Minho, sesi alaycıydı. “Sürekli kendi dünyasında. Böyleleri bana hep sinir bozucu gelmiştir.”

Bangchan ellerini ceplerine soktu. “Bence de tuhaf ama… belki yalnız kalmak istiyordur. Herkes gibi davranmak zorunda değil sonuçta.”

Minho kaşlarını çattı, dudaklarının kenarıyla alaycı bir gülümseme belirdi. “Chan, sen her zaman çok merhametlisin. Bu yüzden kimse senden korkmuyor.”

Bangchan bir kahkaha attı. “Eh, seni dengeliyorum işte. Sen herkesi korkutuyorsun."

“Yok canım,” dedi Minho dudak bükerek. “Jisung'u korkutmak için özel bir şey yapmama bile gerek yok. Göz göze geldik... gözlerini kaçırdı. Kapşonun altına saklandı resmen. Küçük bir titrek fare gibi.”

“Sen de onu hiç rahat bırakmıyorsun ki...” dedi Bangchan, hafifçe başını sallayarak. “Belki bi’ salmak iyi olur.”

Minho durdu, başını hafifçe eğip Chan’e baktı. “O ilk başladı.”

Bangchan bir şey demedi. Sessizlik birkaç saniye sürdü. Sonra Chan, kaldırımın diğer tarafına doğru yöneldi.

“Ben buradan gidiyorum,” dedi. “Yarın görüşürüz.”

“Görüşürüz,” diye mırıldandı Minho.

Bangchan sokağın köşesinden dönerken Minho cebinden telefonunu çıkardı, bir bildirim geldiğini kontrol etti, sonra başını hafifçe kaldırdı. Gözleri az önce sola sapmış olan yola takıldı.

“Kaçmaya devam et bakalım, Jisung,” dedi alçak bir sesle. “ama hep kaçamazsın.”

Karanlık sokak boyunca yürümeye devam etti, adımları yavaş ama kararlıydı. Etraf sessizleşmişti artık

Oy veriri misin💞🥹🫶🏻💝