17.BÖLÜM

Rengim,tüm hazırlıklarını tamamlayıp yatağına uzanmıştı.Fakat bir türlü uyuyamıyordu.Zihni,yarın Mevsim’le yapacağı konuşmayla meşguldü.Acaba gerçekte kim olduğunu öğrendiğinde,nasıl bir tepki verecekti genç kadın?

Belki de öğrendiklerinden sonra ona karşı şimdi olduğu kadar rahat davranmazdı.

”Umarım düşündüğüm şey,doğru değildir.Çünkü,onunla konuşmak bana çok iyi geliyor.”

diye mırıldandı,ardından telefonunda kendi konser kayıtlarından oluşan listeyi açarak kulaklıklarını takıp dinlemeye koyuldu.1-2 dakika içinde sakin müzik etkisini göstermiş,genç adam uykuya dalmıştı.

Tuna’yla Funda ayrı arabalarla gece trafiğinde evlerine doğru yol alırken,Rengim’in anlattıklarını düşünüyorlardı.Şimdiye kadar genç adam onlardan hiç böyle bir talepte bulunmamıştı.Öyleyse şu genç kadın,bir şekilde Rengim’i çok derinden etkilemiş olmalıydı.Funda

“Sonunda bizim huysuz piyanistimiz de aşkı bulacak galiba?Eh zamanı gelmişti.Yeşim Abla bir duysa,kim bilir nasıl sevinir?”

diye mırıldanarak kendi kendine kıkırdadığı sırada peş peşe eve vardılar.Genç kadın hemen arabasını park edip inmişti.Yüzünde hâlâ haylaz bir gülümseme vardı.Tuna’nın arabasından inerek yanına gelmesi fazla sürmedi.Yüzündeki ifadeden karısının aklından geçeni az çok tahmin edince de muzip bir ses tonuyla sordu.

”Sence Rengim,sonunda ona tahammül edebilecek kızı bulmuş olabilir mi canım?”

Funda muzipçe göz kırpıp şöyle karşılık vermişti.

”Neden olmasın?Yani ben neredeyse bundan eminim aslında.”

Ardından karı-koca neşeyle gülüşerek el ele evin kapısından girdiler.

Mevsim,15-20 dakikalık bir yürüyüş sonrası annesiyle birlikte yaşadığı siteye gelmişti.Sitenin güvenlik görevlisine

”İyi akşamlar!”

dedikten sonra ana giriş kapısından içeri girdi ve dairelerinin bulunduğu bloğa doğru site içinde ilerledi.5 dakika içinde kartını okutarak blok kapısını açmış,hatta asansöre binmişti.Asansör dairelerinin bulunduğu 15.katta durduğunda indi,ardından anahtarıyla daire kapısını açtı.Salon tarafından gelen seslere bakılırsa annesi film izliyordu.Elini yüzünü yıkamak için banyoya yürürken seslendi.

”Annecim ben geldim!”

Birkaç dakika sonra kerem,beyaz ve koyu kahve tonlarda döşenmiş salonda,annesinin yanındaydı.

Tavanı beyaza,diğer duvarları krem rengine boyanmış oda oldukça büyüktü.Yerlere kadar uzanan pencereleri sayesinde iyi ışık alıyordu.Beyaz ikili koltuğun karşısına,yine beyaz ahşaptan alçak bir dolap,dolabın üzerine siyah bir LED Tv yerleştirilmişti.İkili koltuğun hemen yanında 3’lü bir koltuk,ortada krem rengi kare bir halı,halının üstünde camdan alçak bir sehpa vardı.

Televizyonun sol tarafında kalan duvara koyu renk ahşaptan bir paravan yapılmış,paravanın içine de bir şömine konmuştu.Şöminenin tam karşısında tek kişilik krem bir koltuk ve puf duruyor,şöminenin solunda ise 6 kişilik bir yemek masası göze çarpıyordu.Duvarlara birkaç resim,orta sehpayla tekli ve ikili koltuk arasına saksı içinde yeşil bitkiler serpiştirilmişti.Pencereleri yalnızca beyaz tüller süslerken,aydınlatma tavana gömülü led lambalarla sağlanıyordu.Raylı cam kapıdan çıkılarak ulaşılan balkonda 2 şezlong görmek mümkündü.

Annesi tahmin ettiği gibi film izlemeye dalmış,onu duymamıştı.Gülümsedi,

“Annecim,ben geldim.Biraz konuşabilir miyiz?”

diyerek Esma Hanım’ın yanına oturdu.Kulağına dolan soru cümlesiyle Esma Hanım bakışlarını ekrandan çekmiş,tıpkı kızı gibi gülümseyip şöyle karşılık vermişti.

“Hoşgeldin güzelim!Dalmışım,kusura bakma.Tabii ki konuşabiliriz.Zaten sabah erken çıkmışsın,görüşemedik.”

Kızını tahmin ettiğinden çok daha erken bir saatte görebildiği için mutluydu.Mevim,söze başlamadan önce annesine şöyle bir baktı.Orta boylu,elâ gözlü ve siyah saçlı bir kadın olan Esma Hanım,50’li yaşların ortalarında olmasına rağmen,hâlâ çok güzel ve fitti.Babasıyla yolları üniversite yıllarında kesişmiş,Tahsin Bey 2 önce vefat edene kadar da çok mutlu bir evlilik sürdürmüşlerdi.Esma Hanım da aslında bir avukattı.Fakat hiç avukatlık yapmamış,sadece kendi babasını kırmamak için hukuk okumuştu.Yine de babasının ısrarına minnettardı.Çünkü,bu ısrar sayesinde eşi Tahsin Bey’i tanıma şansına sahip olmuştu.

Evlendikten sonra almaya başladığı takı tasarımı derslerinde çok başarılıydı.Bunu fark eden Tahsin Bey’in üstelemeleriyle asıl hayaline kavuşmuş,küçük bir dükkan açarak yüzükler,kolyeler bileklikler tasarlamaya ve üretmeye başlamıştı.Mevsim,çocukken annesinin dükkanında çok eğlenceli vakit geçirdiğini hatırlayıp gülümsedi.

Şimdilerde Esma Hanım işe evden devam ediyordu.Eşinin ölümünden sonra onun çalışma odasını kendi için küçük bir atölye haline getirmişti.Tasarımlarında genellikle değerli ve yarı değerli taşları birlikte kullanırdı.

”Evet güzelim,seni dinliyorum.”

Annesinin sesi onu ana döndüren şey oldu ve konuştu genç kadın.

”Annecim,dün gece Berk kafeye geldi.”

Devam edemeden Esma Hanım araya girmişti.

”Gecenin o vakti geldiğine göre,söyleyeceği şey çok önemli olmalı.”

”Evet,önemliydi.Beni ayrılık kararımdan vazgeçirmeye gelmişti.”

Esma Hanım için duydukları şaşırtıcı sayılmazdı.Böyle bir şey olacağını tahmin ediyordu.Ancak annesinin onu sessizce dinlediğini gören Mevsim

”Anne fazla sakinsin.Ben az da olsa şaşırırsın sanmıştım.”

deyince sessizliğini bozdu.

”Neden şaşırayım canım,bence birbirinize hiç uygun değildiniz.Ama sen bunu kendin fark etmeliydin.”

Genç kadın annesinin sözleri sonrasında kaşlarını şaşkınlıkla havaya kaldırmıştı.Bir yandan da şimdiye kadar annesinin Berk’i sevmediğini nasıl fark edemediğini düşünüyordu.İlk şaşkınlığı geçer geçmez sordu.

”Madem Berk’ten hoşlanmıyordun,neden bana bu zamana kadar bir şey söylemedin?”

Esma Hanım’ın cevabı hiç bekletmeden gelmişti.

”Kendi kararlarını verebilecek yaştasın.Seni etki altında bırakmak istemedim ve düşündüğüm gibi sen,geç de olsa doğru kararı verdin.”

”Aslında bu kararı çok daha önce verebilirdim anne.Ama araya babamın hastalığı ve kaybı girince,ertelemek zorunda kaldım.”

”Çünkü,o dönemde Berk sana karşı çok nazik ve ilgiliydi değil mi? Sen de vefa duygusuyla onu bırakamadın.”

Bu annelik,nasıl bir şeydi böyle?Gerçekten de olaylar tam da bu şekilde gelişmişti.

Mevsim’in bakışlarındaki şaşkınlığı fark eden Esma Hanım gülümseyerek konuşmasına devam etti.

”Anneler,kızlarını en iyi tanıyanlardır canım.Onun için şaşırma.Ben sana hep güvendim ve hiç yanılmadım.Şimdi yorgunum,senin de artık dinlenmek istediğini tahmin edebiliyorum.Bu arada Berk’le ne konuştuğunuzu da sormayacağım.Merak etmiyorum çünkü.Yaşandı,bitti ve bana tecrübe kazandırdı diye bak o döneme.Sonra da yoluna devam et.Bir gün senin için doğru insanı bulacak,çok da mutlu olacaksın.Bunu biliyorum.”

Annesinden duyduğu sözler Mevsim’i öyle rahatlatmıştı ki,artık verdiği kararın doğruluğundan hiç şüphesi yoktu.

”Sağol annecim,sen gerçekten müthiş bir kadınsın ve iyi ki benim annemsin.”

diyerek sıkıca sarıldı Esma Hanım’a.Ardından 2 yanağından öptü.Bu çocuksu coşku Esma Hanım’ı güldürmüştü.

”Çok teşekkür ederim bitanem!”

deyip odasına gitmek üzere yerinden kalktı.Salondan çıkmadan önce Mevsim’e muzipçe göz kırparak öpücük göndermeyi unutmamıştı.

10-15 dakika sonra ,hazırklıklarını tamamlayan genç kadın yatağındaydı.Uykuya dalmak üzereyken birden gözlerinin önüne Rengim’in yüzü gelince şaşkınlıkla mırıldandı.

”Yarın yoğun bir gün olacak.Bir an önce uyumam lazım ama benim gözümün önünde yine onun yüzü var.Niye son zamanlarda hep böyle oluyor ki?”

Ancak 1-2 dakika içinde gözleri günün yorgunluğuyla kapanmış,kendini uykunun huzurlu kollarına bırakmıştı…

1 haftalık bir aranın ardından taptaze bir bölümle herkese iyi akşamlar arkadaşlar 😀😀😀Umarım keyifle okuduğunuz bir bölüm olmuştur 🙏🙏🙏Bol bol yorum yapıp yıldıza tıklarsanız da çok sevinirim 🙈🙈🙈Kucak dolusu sevgiler ♥️♥️♥️öpücükler 😘😘😘