K12 - GEÇMİŞİN ESARETİ I

Şebnem Ferah - Çakıl Taşları

Hoş geldiniz Fıstıklar

Bugün bölüme ekstra kısım ekleyesim geldi. Sözde bölümüm hazırdı. Yine dayanamadım. Yine upuzun bir bölümle sizi baş başa bırakıyorum.

Keyifli okumalar <3

🖤

12. BÖLÜM - GEÇMİŞİN ESARETİ I

YAZARDAN

Geçmiş

“Hile yapıyorsun.” Ali’nin sitemkâr ses tonuyla Faruk, gülmeye başladı. “Hakan yine hile yaptı bu.”

“Kuru iftira. Ağlayacaksan oynamayalım Ali.” Faruk hile yapmıştı ve Ali’yi delirtmekten hoşlanıyordu. Hakan önündeki ödevden başını kaldırırken bıkkınlıkla gözlüğünü masaya bıraktı.

“İkiniz de oynuyorsunuz da ödevlerinizi yapmadığınızda sıkışıp benden yardım isteyeceksiniz. Bu sefer yardım etmem. Kalın bana ne?” Gerilen kaslarını gevşetmek için omuzlarını hareket ettirirken dışarıya bakan pencereye yaklaştı. Dışarıda gezen korumalarla yüzü asılırken iç çekti. Olduğu yer hapis gibi hissettiriyordu. Korumalar her hareketini izliyor, babasına yetiştiriyordu. Bu yüzden odasından çıkmak içinden gelmiyordu.

“Hallederiz merak etme.” Ali elindeki konsolla oynadığı maça odaklanırken Hakan odanın çıkışına yöneldi.

“Aşağıdan bir şey istiyor musunuz?” Kapıyı açıp omzunun gerisinden baktığında Faruk sırıtarak başıyla bardağını işaret etti. “Çay.”

“Kola.” Ali hala ekrana bakıyordu. Hakan kapıyı ardından kapatırken evin içinde gezen korumalarla bedenindeki her bir zerre gerildi. Üst kattaki koridorda gezen koruma ona bakıp bakışlarını çektiğinde bile Hakan kendisine bakılıyormuş gibi hissediyordu.

Merdivenin basamaklarını inerken aşağıda başka bir korumayla göz göze geldi. Tüm neşesi çoktan silinip gitmişti. Babası gittiğinde korumaları eve yığardı ve bundan nefret ederdi. Nefes alacak alan bulamazdı kendine.

Mutfağa girdiğinde annesinin sebzeleri doğruyor olduğunu gördü. “Yardım edebilir miyim?” Azra başını kaldırırken sıcak bir tebessümle baktı ona. Hakan ellerini yıkayıp annesinin elindeki işi aldığında Azra onun yanağını öptü.

“Derslerin bitti mi?”

“Kısmen.” Son zamanlarda konuşmaya takatinin kalmadığını hissediyordu. Gitgide içine kapanıyordu ve Azra bu yüzden endişeleniyordu.

“Keyfin yok mu?” Hakan patatesleri doğramayı bitirirken başını kaldırıp annesine baktı.

“Her şey yolunda.” Babasını annesine mi anlatacaktı? Ali’nin sigaraya başladığını mı ispiyonlayacaktı? Lisedeki yaşıtlarının aptalca şeylere takıp ergence takılmasından duyduğu rahatsızlığımı mı dile getirecekti? Kendisi gibi berbat babası olan bir kişi vardı, o da ikiziydi. Kime neyi anlatacaktı? Sürekli gözetlenmekten nefret ettiğini mi, evde hapsedilmiş gibi hissettiğini mi konuşacaklardı?

“Bu aralar bir sorunun var gibi geliyor. Konuşmak istersen dinlerim seni.” Hakan, annesinin şefkatli bakışlarına bile öfke duyarken buluyordu kendisini. İçinde bulundukları hayata lanet okuyarak uyandığı sabahların nedeni annesiydi, babasıydı.

“Sorunum yok.” Diye mırıldanırken elindeki bıçağı bırakıp buzdolabının kapısını araladı. Ali’nin istediği kolayı çıkartırken düşünceleri zihnini kemiriyordu. Artık annesinin yanındayken bile huzurlu hissetmiyordu. Eskiden babasını zalim görüp annesine sığınırdı. Artık on yedi yaşındaydı. Annesinin, babasına aşkla baktığı bakışları anımsıyordu. Kavgalarına rağmen birbirlerine âşık olmaları midesini bulandırıyor ve ikisine olan sinirini geriyordu.

“Azra.” İçeri Faruk’un annesi girdiğinde Hakan çayı dolduruyordu. “Ümit geldi.” Hakan çaydanlığı bırakırken annesinin mutfaktan çıktığını gördü. “Hakan, bizim uşağı çağırsana. Babası geldi. Eve çağırıyor.” Yukarı götüreceklerini bıraktı.

“Tamam Zeynep abla.” Hakan mutfaktan çıkarken Ali’nin oturma odasının ortasında durduğunu gördü.

“Sen sigara içecek yaşta mısın?” Hakan o an babasının elindeki sigara paketini gördü. Öfkeliydi. Ali’nin başını eğdiğini ve korkudan kaskatı kesilmiş olduğunu fark etmek adımlarını onlara yönlendirdi. Faruk onun kolunu tuttu.

“Hakan, hayır. Bunu da üstlenemezsin.” Daha iyileşeli bir ay oluyordu ve Hakan için endişeleniyordu.

“Cevap ver lan!” Babasının bağırışıyla Faruk’un tuttuğu elini itti ve Ali’nin yanındaki her zamanki yerini aldı. “Sigaralar benim. Ben içiyorum.” Ümit bakışlarını Hakan’a çevirirken elindeki paketleri sehpaya attı. Yine Ali’nin suçunu üstlendiğini biliyordu ve ne yaparsa yapsın Hakan’ın bu kahramanlığını engelleyemiyor, karşısında cesaretle dikilmesinden nefret ediyordu.

“Sen içiyorsun.” Hakan bir adımla Ali’nin önüne geçip babasıyla onun arasına girdi.

“Evet. Seni örnek aldım. Canım çekti. İçtim.” Hakan kendisi gibi bakan gözlere o kadar odaklanmıştı ki yanağına çarpan tokattan kaçamadı. Yere düşerken annesinin, Ümit’i engellemek için araya girdiğini gördü.

“Ben bana o gözlerle bakma demedim. Daha geçen yediğin dayak akıllandırmıyor mu seni?! Elimde kalırsın Hakan. Yemin ederim gebertirim seni.” Hakan yanağındaki acıyı umursamadan yerden kalkmaya çalıştığında sırtına bastıran Ümit yüzünden kıpırdayamadı.

“O daha çocuk. Bırak.” Azra’nın çığlığını umursamadan ayağını bastırmaya devam etti.

“Adam olmayacak mısın sen?!”

“Hayır Faruk.” Zeynep oğlunun kendi elinden kurtulup Ümit’e yöneldiğini gördü. Hakan sırtındaki baskıdan kurtulduğunu hissettiğinde babasının üzerine atlayan Faruk’u gördü. Ümit şaşkınlıktan karşılık veremezden Faruk yumruklarından birini onun suratına geçirdi. Hakan, kendi babasının zalimliğine alışmıştı, Faruk’un da ceza çekeceğini bildiği için onu tutup babasından uzaklaştırdı.

“Git, geri zekalı.”

“Sen siktir git.” Aynı anda korumalar ikisini ayırıp dizlerinin sıkıca tuttuklarında Azra, Ümit’in önüne geçti. Ümit, onu görünce öfkesinin hafiflediğini hissetti. “İkisini de depoya kapatın. Bu gece aç kalacaklar.”

“Ümit, onlar gençler. Kanları hızlı akıyor.” Elini onun koluna yasladı. “Sana saygılı davranmalarını öğreteceğim. Bırak bu seferlik. Lütfen.” Ümit, Azra’yı sıkıca tutup başını salladığında korumalar Hakan’la Faruk’u çıkarttılar evden.

“Kendi hesabımı da cezamı da ben keserim Azra’m.” Azra onun kolundan çıkmaya çalışırken Ümit daha da sıktı kollarını. “Cezalarını iki güne çıkartmamı istemiyorsan rahat dur.” Azra kıpırdamayı keserken bakışları Ali’yi buldu. Kavgadan sonra merdivenin altında diz çökmüş korku dolu gözlerle az önce Hakan’ın düştüğü yere bakıyordu.

“Ali’ye bakacağım. Bırak.” Ümit kollarını gevşettiğinde Ali’nin yanında diz çöktü. Onun kavga anlarında kilitlendiğini ve korkuyla krize girdiğini bildiği için rahatlatmak için kollarını ona sıkıca doladı. “Yanındayım. Güvendesin oğlum.”

Hakan ve Faruk depoya atıldıklarında kapı arkalarından gürültüyle kapandı ve kilidin sesini duydular. Karanlıktı. Hakan derin nefes alırken karanlık olmasına şükrediyordu. Sulanan gözlerini gizlemek için fırsat bulduğuna seviniyordu.

“İyi misin lan?” Faruk’un koluna dokunduğunu gördü. Cevap vermeden birkaç saniye yutkunması gerekti.

“Babama iyi yumruk geçirdin.”

“Baban taş kafalı. Sanırım bileğim ağrıyor.” Faruk’un alaylı yorumuyla gülmeye başladı. Yanağından süzülen yaşlarla tezat duygular yaşıyordu. Saatlerce ağlayabilecek kadar kalbinin acıdığını hissediyordu.

“Gerçekten iyi misin?”

“Değilim.” Bacaklarını kendisine çekerken kollarını etrafına dolanıp yüzünü dizlerine gömdü. “Hiç değilim.” Faruk birkaç saniye duraksadı. Hakan’ın bu ses tonunu daha önce hiç duymamıştı.

“Canın çok mu yanıyor? O kadar sert mi bastırdı sırtına?”

“Yok. Sen kıçımı kurtardın.” Karanlıkta olsa Faruk’un sesinden olduğu tarafa çevirdi bakışlarını. “Niye karışıyorsun lan? Sana kaç kere diyeceğim?”

“Sen Ali’nin suçunu her üstlendiğinde beni de yanında çekeceksin. Daha önce de söyledim. Seni yalnız bırakmayacağım. Ali’yi niye bu kadar koruyorsun? Aklım almıyor.” Faruk öfkeyle iç çekti.

“Sen Asya’yı korumaz mısın?”

“Asya küçük. Ali seninle aynı evde büyüdü. Aynı yaştasınız Hakan. Gelecekteki planında onun yaptıklarını korumaktan mı geçiyor? Üzgünüm. Ali’yi seviyorum. Ama yanlış bir şey yapıyorsa bedelini ödemekten vazgeç. Sen de insansın.”

“Korkuyor.”

“Sende korkuyorsun. Onun gibi tıkanıp kalmıyorsun diye bu korkmadığın anlamına gelmiyor. Baban senin her üzerine yürüdüğünde korktuğun için cesurmuş gibi davranıyorsun. Korktuğunu anlamasın diye.” Faruk sustuğunda Hakan onun söylediklerinde haklı olduğunu biliyordu. Yine de onaylayan en ufak ses çıkarmadı.

“Ne olacak? Ali yarın başka bir yanlış yaptığında onun önüne geçtiğin zamanlarda, hatasını nasıl anlayacak? Korkuyorsa buna göre hayat yaşayacak. Babanın yoluna çıkmamak için sevdiğin her şeyi bıraktın sen. Ali tam tersini yapıyor. Babanın yoluna çıkmaktan çekinmiyor, biliyor onu kurtaracağını.”

“Sus Faruk.” Gerçekleri duymak ona iyi hissettirmiyordu. Ne yaparsa yapsın Ali’ye arkasını dönemiyordu. “Ben ondan daha güçlüyüm. Kaldırabilirim.”

“Bok kaldırırsın.”

“Ağzın çok bozuk.” Homurdandığında Faruk’un koluna vurduğunu hissetti.

“Sen her şeyi siktir et de çay içecek misin?” Hakan kaşlarını çattı. Depoda aç kalacak bir gün için hapsedilmişlerdi. Ne çayından bahsediyordu? Anlam veremiyordu.

“Faruk, babama yumruk atarken yanlışlıkla kendine mi vurdun? Burada aç ve susuz kalacağız. Cezamız bu. Ne çayı?” Faruk gülerek yerde süründü ve ahşap parkeyi kaldırdı. İçine sakladığı zulasını çıkarttı.

“Bugün zulayı yenilediğime şükret.” Aniden fener yandığında Hakan gözlerini kırpıştırdı. Gözleri ışığa alışınca Faruk’un termostaki çayı, bardak şeklindeki kapağına boşalttı. Faruk’un uzattığı çayı aldı, folyo ve streç sardığı sandviçi açıp birini Hakan’a verdi. “Başımızı belaya sokacağını biliyordum.”

“Özür dilerim Faruk.” Hakan’a bakmaktan kaçındı Faruk. Onun bu aralar iyi olmayan ruh halini görmek iyi gelmiyordu. Hakan’ın pes edecek kadar parçalandığını görüyordu. Bunun olmaması için ne yapacağını bilemiyordu.

“Daima kardeşim. Başımızı belaya sokabilirsin. Yanında olacağım.” Termosunu kaldırdı. “Belalı günlerimize.” Faruk’un alaylı cümlesiyle Hakan dudaklarını kıvırdı.

“İyi ki varsın.”

“Değil mi? Bende bazen bunu düşünüyorum. İyi ki varım ya.” Faruk feneri kapatıp kapağı kapıdan sızacak ışığı engellemiş oldu. Arkasına iyice yaslanırken sandviçinden büyük bir ısırık aldı. “Buse işi ne oldu?” Konuyu hızla değiştirmekti amacı. İkisi de depoya hapsedilmeyi umursamıyordu. Yan yana oldukları her mekân ödülmüş gibi geliyordu.

“Buse işi…Karışık.”

“Ne oldu yine?” İç çekti Hakan. Sandviçini ısırmadan önce cümlelerini toplamaya çalıştı. Isırdığı lokma ağzında büyüdü de büyüdü.

“Ona vakit ayırmadığımı düşünüyor.” Faruk kaşlarını çattı. Eve çabuk gelmek istiyordu. Ali’yi babasıyla yalnız bırakmak istemiyordu. Annesini iyi olduğunu ve dayak yiyip yemediğini kontrol etmek için eve erkenden gitmeliydi. Buse’ye bunları anlatamıyordu.

“Her hafta sonu bir plan yapıyorsunuz.” Faruk kaşlarını çattı. “Zaten hafta içi sürekli okuldayız. Allahtan belasını mı istiyor?”.

“Fazlası da var.” Hakan bıkkınlık dolu bir nefes alıp verdi. “Babam çoktan evleneceklerimiz kişileri belirledi bile.”

“Hadi lan. Oha amına koyayım. Kim?”

“Hatice Çetin.” Hakan tükürürcesine konuştu.

“O Bekir’in annesiymiş gibi davranan büyümüşte küçülmüş olan kız mı? Allah yazdıysa bozsun.” Hakan, Faruk’un sinirlendiğinde şivesinin kayışını eğlenceli buluyordu, tıpkı şu an olduğu gibi. “Siktir ya. Gözümde canlandı da midem kalktı ya.” Sandviçini folyosuna sarıp kenara koydu.

“Buse’yi bilmiyor babam. Eğer öğrenirse sırf istediği gelin değil diye zarar verebilir. Daha kendimi koruyamıyorum. Daha on yedi yaşındayım ben. Düşündüğüm şeye bak.” Kafasını arkasındaki duvara çarptı. “Yıldım ya.”

“Sen kabul etsen de Hatice evlenmez seninle. Korkma. O kız babasını bu yaşta parmağında oynatıyor. O yüzden sorun yok. Ali’ye kimi düşünüyor?” Hakan kaskatı kesilirken sustu. Ali için Yılmazların küçük kızını konuşmuşlardı bile. İkisi de çocuktu ve reşit olduklarında evlendirileceklerdi. Sibel, Faruk’un hoşlandığı kızdı.

“Bilmem.” Yalan söylerken vicdanı sızlıyordu.

“Sibel için birini bulmuşlar mıdır? Daha büyük değil ama.” Faruk sustuğunda Hakan onu görmese bile bakışlarını ona doğru çevirdi. “O büyüdüğünde bende büyüyeceğim. O zaman onunla evleneceğim.”

“Ya onun gelecekte evleneceği adamı belirledilerse?”

“Onu öldürürüm.” Faruk’un duraksamadan söylediği cümleyle Hakan irkilirken buldu kendini. “Sibel daha küçük. İkimiz de küçüğüz ve beş abisi olduğunu biliyorum. Yine de onu toplantılarda gördüğümde kalbim sızlıyor. Yıllar geçse bile beklerim onu.” Hakan buna karşılık bir şey söylemedi. Ali’yle Sibel’i evlendireceklerini söyleyemediği gibi karşılık olarak tek bir cümle çıkmadı dudaklarından.

Onu öldürürüm.

Hakan’ın kaşları çatıldı. Buna izin vermezdi.

KÜBRA

Günümüz

“Bakıcı?” Elimdeki bardağı tezgâha bıraktığımda Faruk’u, elleri cebinde bir şekilde verandanın girişinde buldum. Onun bahçede kendine ait bir evi vardı ama sürekli burada beliriyordu. Ödümü koparıyordu.

Burhan Yılmaz’ın Ali’nin katili olduğunu anladığımı fark etmemesi için Sibel’le çıkmıştım. Tüm o gezide sürekli Hakan hakkında söyledikleri konusunda özürler dileyip durmuştu. Abilerinden bahsederken hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi görünüyordu.

Umarım.

“Korkunç görünüyorsun.” Gözlerimi kıstığımda içeri girdi ve sürgülü camı kapattı. “Buna ne iyi gelir biliyor musun?” Omzundaki yağmur damlalarını elinin tersiyle silerken ocağa yaklaştı ve çay demlemek için demi çıkarttı.

“Çay?”

“Zeki bir bakıcısın.” Güldüğünü duydum.

Sessizce onun çay demlemesini izlerken aklım tamamen Burhan Yılmaz’daydı. O, Hakan’ı öldürmek istemişti. Faruk’un sonrasında neler yapacağını sormuştu. Belki de sormasının sebebi Sibel’di. Faruk’un, Karanbey’e bağlılığı dilden dile dolaşıyorken Hakan öldüğü zaman Faruk’un delirip kardeşine zarar vereceğini düşünmüştü belki de.

“Hakan sana Ali’nin katillerini duyduğumdan bahsetmiş miydi?” Çayın üzerine kaynayan suyu dökerken başını aşağı yukarı salladı. “Birinin kim olduğunu buldum.” Çaydanlığın kapağını kapattı ve dikkatle bana döndü. Kaşları çatılırken devam etmemi ister gibi baktı.

“Hakan, hakkında söylentileri biliyorsun.”

“Kontrol edilemez ve dengesiz davrandığını konuşmalarından mı bahsediyorsun?” Başımla onayladım. “Bir ara akıl sağlığından da endişe ediyorlardı. Masadan atılmasın diye onun yaptıklarını bir şekilde dengeli ve kontrollü hale getirmeye çalıştığını anımsıyorum.”

“Bu dengeyi ve kontrolü ne bozar?” Dudaklarını ıslatırken iç çekti.

“Annesini bulması ve Ali’nin katillerini katletmesi. Annesini bulursa babasını öldürecek. Ali’yi öldürenleri bulursa duraksamadan hepsini indirecek. Muhtemelen birinin akrabası olduğu için ve bunu göstere göstere yaptığından Hakan’ı düşman belirleyerek öldürmeye çalışacaklar.” Kalbim sıkışırken nefesimi tutarken buldum kendimi. Hakan, kontrolsüz manyağın teki olup intikamını alırsa masadaki düşmanları artacaktı. En büyük müttefiki Ferhat Yılmaz’dı ama Burhan kardeşini öldüren adamla ortak olarak kalmaya devam etmezdi.

“Bekir dışındaki bulduğun kişi kim ki?” Faruk’a söylemenin doğru olup olmadığını bilmiyordum. Sevdiği kadının abisi, Hakan’ı öldürmeye çalışmıştı ve Faruk’un yaşayacağı hüsranı tahmin edemiyordum.

“Hepsini bulana kadar kendime saklamak istersem ne olur?” Faruk’un kaşlarında derin çatıklık belirdi. “Huzursuzum Faruk. Bir şeyler iyi hissettirmiyor.”

“Anlat bana. Bana güvenmiyorsan Douglas’a da söyleyebilirsin. Sır saklamak her zaman ağır gelir. Hakan yüzde yüz kimseye güvenmez ama illaki bazı zamanlar sırtını birilerine yaslar. Eğer öyle bir durumda sırtından bıçaklanırsa her şey daha da boka sarar Kübra. Birimize söylemelisin ki Hakan bilmese de gözümüz onun üzerinde olsun.” Hakan’a bir şey olmasını istemiyordum.

“Douglas bir şey gizliyor. Yüzünü bile bilmiyorum. Yüzünü görmediğim adama inanmakta zorluk çekiyorum.” Douglas koruyucu ve güvenilir gibi dursa da maskesi beni geriyor ve garip bir korkuyu hissetmemi sağlıyordu. Onu seviyor gibiydim ama bazen şüphelenirken buluyordum kendimi. Fazla gizemliydi ve soru işaretlerimin cevaplanmadığı zamanlar güvenmekte zorluk çekerdim.

“Sana da söyleyemem ki.”

“Niye? Kim ki?” Dudaklarımı birbirine bastırırken rahatsızca kıpırdandım. “O kadar mı kötü? Bahçedeki korumalardan biri mi? Eve hasta ziyaretine gelen liderler mi yoksa?” Sibel’e olan aşk dolu bakışları anımsadım. Sibel ile dışarı çıktığım zaman abisi yüzünden Sibel’i radarıma almış her cümlesinde bir sorun arayıp durmuştum. Benim Sibel’le çok fazla zamanım olmamasına rağmen şüphelerim beni kemirip durmuşken Faruk ne yapacaktı?

Sibel biliyor muydu? Sibel işin içinde miydi? Sibel işin içindeyse aşkı yalan mıydı gerçek miydi? Yaşadıkları her şey yalan mıydı? Bir plan mıydı? Sibel benim hayatımda önemli bir parça olamamışken bile onun bu işin bir parçası olup olmadığını düşünüp durmuştum. Faruk ne düşünecekti?

“Sana söylersem bunu Hakan’dan gizleyebilecek misin?”

“Önemli biri veya bağlantılı çalıştığımız biriyse söylerim Kübra. Ondan saklamam. İşini geçtim bazen canını ortaya koyuyor.” Derin bir soluk alırken kollarımı göğsümün üzerinde çaprazladım.

“Hakan’ın haberi olmadan onu gözetleseniz, korusanız falan…Olmaz mı?”

“Hakan’a yalan söylememi mi istiyorsun?” Başımı sağa sola salladım.

“Hakan’ın istediği şeye ulaşana kadar hayatta kalmasını istiyorum. Ali’nin katillerini ona vereceğim. Ama şu an bile onu indirmek için entrikaya bulaşıyorlar. Görmüyor musun?” Elimle onu işaret edip diğeriyle şakağımı gösterdim. “Üzerine Ferhat Yılmaz’ı attılar önüne. Sana yaptıkları için Ferhat’ı dinlemeden öldürseydi, ne olurdu?”

“Hakan’ın yanında var olan kim varsa korkup Ümit Karan’ın yanına geçerdi. Belki de Yılmaz ailesi Hakan’dan kan hakkı isterdi.” Bu korkunçtu.

“Hakan’ın kısa bir süreliğine Karanbey’e odaklanması lazım. Ali’ye veya annesine değil.” Öfkesine yenilmeden mantığına ayak uydurmak için Karanbey olmaya ihtiyacı vardı. Ali’nin katillerini bilmek demek, Burhan’ı her gördüğünde sudan sebeplerle ona saldırması demekti. Hatta onu öldürmesiyle sonuçlanacak bir bilgi olurdu bu.

Ferhat onun en önemli müttefikiydi. Eğer onun kardeşine zarar verirse Hakan’la anlaşmayı bozardı. Şu an Hakan’ın hayatında bozulmuş olan yeteri kadar sorun vardı.

“Bu yine de yalan söylemek.” Haklıydı. Ondan bir şey saklamaktı, yalan söylemekti. Yine de onun odaklanması gereken kendisiydi. Ali’nin katillerini ona verecektim, azar azar veya toplu. Bu konuda yalan söylemiş sayılmıyordum. Öğrendiklerimi öteliyordum sadece.

“İntikamın onu tükettiğini biliyorsun.” Sıkıntılı bir nefes alıp verdi ve onaylarcasına başını salladı.

“Biliyorum.”

“Yani Hakan’ı koruyucu meleğisin. Onları buldukça sana söylesem ve sen de Hakan’a zarar vermesinler diye onları izlesen. Hakan’ı Karanbey’in gazabından korumak istiyorum.” Kararsızdı. Görebiliyordum onu.

“Douglas, Hakan’ın insan kalmasına neden olanın sen olduğunu söyledi. Kontrolünü kaybetmeden onun etrafındaki tehlikeleri de gözlemleyemez misin?” Derin bir soluk alıp mutfak kapısına göz gezdirdim.

“Onu babası bile sevmiyor. Başkalarının onun düşüşünden nasıl çıkar sağlamak için an kolladığını tahmin edebiliyorum. Ümit Karan’ın gözlerinde gördüm. Hakan onun için bir hedef. Hiçbir baba, oğlunu yoldan çıkarıp acı çekmesi için bir kadını tutmaz. Annesinin cesedini oğlundan saklamaz. Ali’yi öldürenleri arayan Hakan. Babası oğullarını umursamıyor.”

“Ümit Karan, baba değil Kübra. Azra teyze Hakan’ı ayrı seviyordu. Ali’yi de severdi ama Hakan onun için daha kıymetliydi. Babası biliyordu bunu. Oğlu, onun için bir hedef. Onu istese o gün annesiyle öldürürdü ama yaptığı bu değil. Hakan’ın itaat etmesini istiyor. Karısı asla ona itaat etmediği için bu arzusunu, onun favorisine yöneltti. Ali’ye de boktan babaydı ama en çok Hakan için boktandı.” Gözlerinde saf öfke vardı. Ümit Karan’dan nefret ediyordu. Sebebini Melih anlatmıştı.

“Senin aileni de öldürdü.” Faruk birkaç saniye sessizce baktı gözlerime. Bunu duyduğum gün Ümit Karan’dan nefret etmiştim belki de. Karısıyla ilgili çokça söylentiler vardı, yine de Faruk’un ailesiyle ilgili olanlar netti. Onun annesinin de kurbanı Ümit Karan’dı. Öksüz kalışlarının yegâne nedeniydi. “Bu yüzden Ümit Karan’ın kaybetmesini istiyorsun.”

“Kaybetmesi? Hayır…Hayır. Ölmesini istiyorum.”

“Bu yardım edeceğin anlamına mı geliyor?” Umutla sorduğumda gözlerini devirip çaydanlığa döndü. Faruk’un annesinin Ümit Karan’ın eşiyle yakın arkadaş olduğunu duymuştum. Babası ise Ümit Karan’ın tetikçisiydi. Nasıl öldüklerini bilmesem de onları öldürenin Ümit Karan olduğunu duymuştum işte.

“Ümit Karan, seni niye öldürmedi?” Çay bardağını sertçe tezgâha bıraktığında hareket etmeden öylece kaldı. Cevap vermeyeceğini düşündüğüm anda konuşmaya başladı.

“Babam, bir sorun olduğunu anlamıştı. Annem, Azra teyze için giderken…” Parmakları bardağı sıktı. “Öldü. Babamda…Boş ver.” Elini ensesine sürttü ve çaydanlıktaki çayı doldurmaya başladı.

“O gün zaten ülkeden çıkmamız için biletler alınmıştı… Güvenli ev, para…Her şey hazırdı.” Çayı masaya taşırken yüzünde kırgın, öfkeli sert bir ifade vardı. Sandalyelerden birine otururken karşısına yerleştim. “Öyle kurtulduk.”

“Baban?” Gözleri sertçe bana baktığında omuz silktim. Bu konuda merakımı bastıramamak benim suçum değildi. Bilgiye açtım. Başka insanların geçmişini hatırlamalarına hayrandım ve saatlerce anlatsalar dinlerdim. Benim yapamadığım bir şeye sahiplerdi. Geçmişlerinin her bir saniyesi olmasa da yine de hatırlıyorlardı. Bu o kadar kıymetliydi ki.

“Annemin öldüğünü gördüğü yerde kafasına sıktı.” Gözlerim kademeli olarak yanarken Faruk gözlerimizi ayırmadı. “Aşkı, çocuklarından önce geliyordu.”

Babası onları kimsesiz bırakmıştı. Annelerinin ölümünü kaldıramadan babalarının ölümüne şahit olmuşlardı. Bu çok fazlaydı.

“Asya?”

“Oradaydık Kübra. İkimiz de o zamanı gayet net hatırlıyoruz.” Geçmişi hatırlamak bu kadar berbat hissettirmemeliydi, yine de hissediyordum. Sulanan gözlerimi kırpıştırdığımda bakışlarını ayırdı ve çayını yudumladı.

Ağlak olmayı kes Kübra. Onun yaşadıklarına acıyamayacak kadar acınası olan sensin.

“Uzun zaman önce olan şeyler bunlar.” Çay bardağını bırakıp gülüşünü genişletti. “Sana anlatıyorum diye bakıcılık rütbeni yükselttim sanma.” Sessizce çayımı yudumlarken şakacı ses tonuna gülümseyemedim. Bana daha fazlasını anlatmasını istiyordum. Merak ediyordum. Etrafımdaki insanları tanımak için etrafımdakilerin geçmişine ihtiyaç duyuyordum. Aptalcaydı, sorularım onun yaralarını kanatabilirdi.

“Bir sorum daha var.”

“Meraklı bir kadınsın. Sor.” Arkasına yaslandığında yavaşça nefes alıp verdim.

“Seni yargılamıyorum. Anlamak istiyorum. Kardeşinin tek ailesi değil misin? Niye onu orada bıraktın ve buradasın?”

“Güvende.” Ama yalnızdı. Bunu söylememek için dilimi ısırdım. Kim kardeşini bırakıp saçma bir mafya dünyasına gelirdi ki?

“Söyle. Düşündüğün şeyi söyle.” Başımı sağa sola salladım. Onu yargılamak benim haddim değildi. Geçmişini bana açması her bir zerresini anlatmış olduğu anlamına gelmiyordu. Her bir detaya sahip olsam bile onu asla yargılayamazdım. Bu bana düşmezdi.

“Bilmediğim bir ülkede, şehirde ve evde yalnız başıma büyüdüm. Ailem bir yerlerde ve benim için gelmediler. Yapayalnız kaldım.” Kaşları çatılırken omuz silktim. “Suçladığım ilk başta ailem oldu. Beni yalnız bıraktıkları için.”

“Onu yalnız bırakmıyorum. Her gün konuşuyorum. Her ay bir iki günlüğüne onun yanına gidiyorum.” Beni değil de kendisini ikna etmeye çalışıyor gibiydi. Yine de takdir ediyordum. En azından onu tamamen bırakmamıştı.

“Kardeşin yabancı bir ülkede yalnızken sen niye Hakan’lasın?” Sesimi olabildiğinde yüzeysel tutmaya çalışmıştım. Onu yargıladığımı veya kınadığımı düşünmesini istemiyordum.

“Çünkü kardeşimin nefes almasını sağlayan onun beni uyarmasıydı. O gün babasının bir bok yapacağını hissetmiş gibi annemle kardeşimi kaçırmam için yönlendiren oydu. Benim ailemi yurtdışına çıkartacak parayı ve gizliliği ayarlarken kendi annesine yetişemeyen oydu. Ben siktirip olup ülkeyi terk ederken ona annesinin işkencesini seyrettikleri kişi oydu.” Duraksadığında derin nefes alıp sakinleşmek için gözlerini kapattı.

“Ben onun hiçbir boktan acısında yanında değildim. Kardeşimi düşündüm. Hakan için döndüğümde çoktan kafa travmasından komada buldum onu. Babası, adamlarına öyle bir dövdürmüş ki hastanede tam 98 gün kaldı.” Baş ve işaret parmağıyla burnunu sıkıp araladığı kızarmış gözlerini bahçeye doğru çevirdi.

“O gün benim ailemden önce kendi ailesine gitseydi annesi şimdi yaşardı. Bunun vicdan azabını yıllardır çekiyorum. Onun seçimiydi ama yine de kaçarak onu tüm bu sikik mafya savaşının içinde yalnız bıraktığım için son nefesime kadar kendimi asla affetmeyeceğim.”

“Kardeşini koruyormuşsun.” Güldü, acı bir gülüştü.

“Başka bir kardeşime yetişemedim. Bu gerçeği görmezden gelemem.” Önündeki bardağı alıp oturduğu yerden kalktı ve soğumuş çayını lavaboya döktü. Çayını tazelerken birkaç saniye oyalandı.

“Hakan bunun için seni suçlamıyor-” Başını sallayıp güldü.

“O hiçbir zaman hiçbir şeyde beni suçlamaz.” Bana döndü. “Ali ve ben sonsuz bir sınıra sahibiz. Her haltı yesek de yanımızda olmaktan çekinmez. Çocukken Ali’nin yaptıklarını üstlenirken görürdüm. Ümit Karan deli olurdu. Kardeşini korumak istediği için cezalarını iki katına çıkarırdı. Ali itiraf etse veya Hakan onun yaptıklarını üstlenmese Ali’nin canı Hakan’ınki kadar yanmazdı bile. Ali itiraf etmezdi. Asla etmedi. Şimdi yaşasa yine etmezdi.” Gözlerim kuşkuyla kısıldı. Ali’den hoşlanmıyor gibiydi yüz ifadesi.

“Ali’yi sevmiyor musun?” Hayır demesini bekledim. Ne hayır ne de evet cevabını verdi.

“Ali’yi koşulsuz seven Hakan.” Kaşları ağır ağır çatıldı. “Anılarımın birçoğu gitmiş olsa da onu net hatırlıyorum. Bu çok garip. Hakan benim kardeşim gibiydi ama ilk unuttuğum oydu. Hatırladığımsa Ali. Öldüğü için belki de bilmiyorum.” Sustuğunda birkaç saniye düşüncelere daldım.

Ali’nin, annesi ve Hakan’la çektirdiği fotoğrafı anımsayabiliyordum. Kocaman gülümsemişti ve ikisine de sarılarak poz vermişti. Hiç Faruk’un anlattığı gibi biri gelmiyordu. En az Hakan gibi kendinden emin duruyordu, korkak bir adam gibi değildi bakışları.

“Ali’yle anlaşamıyor muydun?” Daldığım düşüncelerden sıyrıldığımda bakışlarımız kesişti.

“Ali’yle anlaşabiliyor muydum?” Kaşları yukarı doğru havalandı.

“Ali, biraz geçimsiz bir tipti. Hayatındaki her sorunu çözmek veya bu sorunlardan kaçıp yeni bir hayata başlama cesaretini bulamadan Hakan’ın gölgesinde yaşardı. Bu yüzden de bir sorun olduğunda suçlayacağı ilk Hakan olurdu. Hakan’ın sabırla onu dinlediğini anımsıyorum. Bazen Ali’nin söylediklerini başka biri söylese çoktan ölü bir adam olacağını düşünmeden edemiyorum.”

“Ali, Hakan’ı mı suçluyordu?” Kalbim acıyla sıkışırken yutkunamamıştım.

“Annesinin ölümünden dolayı. Ali babasından korkardı ama annesine tapardı. Çünkü babasına karşı gelen bir tek annesiydi. Gerçi Hakan’da yapıyordu bunu ama bundan nefret ediyordu. Belki de ikiz oldukları için ve Hakan gibi bazı şeylere cesaret edemediğinden sinirleniyordu ona. Bilmiyorum.”

Hakan, ikizi için gözünü karartmıştı ve o aynalı odada kendine eziyet çektiriyordu. Hala daha yaraları ağrıyor, geceleri kabuslarından uyanıyordu. Ali’nin katillerini aramak için çabalarken onun ikizi onu mu suçlamıştı? Aynı evde büyümemişler miydi? Aynı acıları, kayıpları yaşamamışlar mıydı?

“Hakan, annesinden sonra Ali’yi korumaya adadı kendini. Tabi onun haberi olmadan yapardı. O kadar boktan bir kocan var ki, kendinden önce ailesini düşünür. Bu kulağa saçmalık gibi geliyor ama değil. Şu an ona en saçma istekle gitsem ve bu ona zarar verse dahi benim dediğimi yapacak bir yolu bulur.”

“Kendine acı çektirse bile mi?” Başını aşağı yukarı salladı.

“Tam da öyle.”

Annesi gözleri önünde işkence çektirilerek öldürülmüştü. Hakan’ı dövmüşlerdi. Tüm bunları babası yapmıştı. Yusuf’u ve Medine ablayı öldüren Bekir’in soğukkanlılığına sahip bir ruh hastasıydı.

“Hakan, annesinin ölüsüne kavuşmak istiyor. Niye ölüsünü de saklıyor ki?” Douglas’la konuşmamı anımsadım. Gözlerimin sulanışını gizlemeden Faruk’a baktım. Başını eğmiş yere bakıyordu. “Ümit Karan, niye Hakan’dan bu kadar nefret ediyor?” Güldü. Sinir bozucu bir gülüştü.

“Nefret? Hayır. Hayır…Ümit Karan, Hakan’a tapıyor Kübra. Oğluna bir lider zarar verse çeker vurur onu. Hakan daha çok küçükken yediği onca dayağa rağmen babasına dikleniyordu. Bu yüzden çok fazla dayak yerdi. Bazen okula bile gelemezdi. Haftalarca yattığı zamanlar bile oldu. Ümit, onun itaatini istiyor. Babasından ayrı inşa ettiği o gücü ezebilip kontrol etmek istiyor.”

“Ama onun oğlu. Sevmesi gerekmez mi?” Masaya adımladı ve kalktığı yere oturdu.

“Umarım senin ailen seni seviyordur Kübra. Ama ne yazık ki mafya dünyasındaki adamlar çocuklarını sevmez. Onlar için erkek çocukları varistir. Kız çocukları da anlaşma gereği başka bir liderin oğluyla evlenecek bir araç. Boktan ailelerin boktan çocukları.”

“Adaletsizce.” Masadaki peçetelerden birini alıp burnumu sildiğimde arkasına yaslandı.

“Adalet mi?” Başını sağa sola salladı. “Bu adamlar ne bok yaparsa yanlarına kalıyor. Adalet iyi insanları kandırmak için söylenen bir ideoloji gibi. Gücü olan her zaman kazanır.”

Artık merhameti veya güzel duyguları aramamalıydım. Mantığım da duygularım da bunu kabullenemiyordu. Bu kadar acımasızlıkların içinde yaşamak için bu insanların nasıl bir hırsa girebildiklerini aklım almıyordu. Kim kanlarla ve acılarla dolu bu yolu seçmek için gönüllü olurdu ki?

“Hakan güçlü ama babası kadar kötü değil.” Sesimdeki çaresizliğe engel olamadım. Hakan’ın savaşını görüp anlamış olmam beni suçlu biri yapar mıydı? Herkes onun elinden alınırken ve ona sırtını dönerken onu desteklemem beni kötü biri yapar mıydı?

“Sana kötü değil. Baştan beri sana nazik davranıyor, lise zamanlarında olduğu gibi.” Güldü. “Bu kötü bir şey değil. 17 yaşından beri ilk kez onu biriyle bu denli rahat görüyorum. Bu rahatlatıcı.” Hakan’ın benimle rahat oluşu iyi hissettiriyordu. Onun varlığına lanet okuyanlardan biri olmayıp benimleyken rahat olması garip ve aptal bir tatminle dolmamı sağlıyordu.

“Buse vardı?” Faruk kaşlarını şaşkınlıkla havalandırınca dişlerini gösterecek büyüklükte gülmeye başladı.

“Ağzımdan laf mı alıyorsun?” Kahkaha attı. “Hadi ama Hakan’ın karısıyla eski sevgilisinin dedikodusunu yapmayacağım.”

“Ben bakıcınım. Dedikodu yap benimle.” Öne eğilip sır verircesine konuştuğumda benim gibi öne eğildi.

“Buse’yi bilmeye değer biri olarak düşünme. Hakan’ın mazisi olmayı bile hak etmedi o.”

“Ama-”

“Aması yok. Sana onun geçmişini anlattım. Buse’yi anlatmak bana düşmez ki Hakan’ın da sana anlatacağını hiç sanmıyorum. Onun için varlığı yok olmuş biri. Ayrıca ailesini bulunca boşanacak bir kadın gibi davranmıyorsun. Hakan’ın hayatına girmiş kadınları mı merak ediyorsun?” Ailemi bulunca gidecektim, haklıydı.

“Kadınlar mı?” Kaşlarımı çattığımda gözleri heyecanlı bir parıltıyla kısıldı. “Kocamla ilgili soru soruyorum. Cevap ver.” Faruk’un keyifli ifadesine yumruk atmak istiyordum.

“Hakan senin ‘Birinci Kocan’ değil mi? Her kocanın geçmişini bu kadar merak edersen saçların çabuk beyazlar benden söylemesi.”

“Sana ne benim saçlarımdan? Benim hepsine yetecek merakım olacak. Söyle sen.” Omuz silkti. Kaşlarımı kaldırdım.

“Bana Buse’yi anlatırsan sana Sibel’in abilerinin senin hakkındaki düşüncelerinin olumluya gittiğinden bahsederim.” Bu konu dikkatini çekmiş olacak ki gülüşü silindi ve meraklı bir ifade belirdi gözlerinde.

“Olumlu bir şeylerin olduğunu bilmek bana yeter. Konuşmayacağım.”

“Umarım çaysız kalırsın.” Ona küfretmişim gibi gözleri kocaman açtı.

“Lafını geri al, bakıcı.” Bana ne dercesine omzumu silktiğimde elini uzattı “Tamam. Anlatacağım. Lafını geri al.”

“Tamam aldım geri.” Kocaman gülümseyip elini sıktığımda gözlerini devirdi ve sabır dilercesine tavana baktı.

Kocamın eski sevgilisiyle ilgili meraklanmış olmamda hiçbir sorun görmüyordum. Şu an sahip olduğum tek şey Hakan’dı. Kendisi söylemişti, ailemdi. Ailemi bulana kadar ailem oydu. Bu yüzden ailemi merak edebilirdim.

Merakına kulp buldun ya, helal olsun sana.

“Buse ile Hakan sandığın gibi bir aşk ilişkisinde falan değillerdi. Lisede belki. Ama Hakan annesini kaybettikten bir süre sonra Buse onu terk etti. Onu suçlayamam. Hakan, Karanbey olmaya çalışıyordu. Buse bu dünyaya tamamen yabancıydı. Korkması normal.”

“Ama neden?”

“Buse ile liseden arkadaşız. Hakan’ın kendi olup mutlu olduğu zamanlar üçe kısımdan oluşuyordu. Annesiyle evde olmak, ikiziyle olmak ve lisede hep beraber geçirdiğimiz zamanlar, Ali, Buse, ben, birkaç arkadaş daha. Babasından intikam almak için güçlenmeyi kafaya taktığında tümünü kaybetti.” Üçünü de kaybetmişti.

“Annesi öldükten sonra Hakan kayboldu. Ali daha çabuk toparladı çünkü o depoda olan Hakan’dı. Ali yalnızca annesinin ölmüş olduğunu hazmetmeye çalışırken o depoda her ne yaşandıysa Hakan’ı büyük bir şekilde etkiledi.” Kederli bir nefes aldı.

“Anlatmadı mı?” O depoyu ve yaşadıklarını kimseyle paylaşmamış mıydı? Sevgilisiyle bile mi? Faruk başını sağa sola salladı.

“Bu konuyu asla açmadı. Açmak istediğim zamanlarda da beni susturdu. Ali’ye anlattı diye biliyorum. Detayını bilmiyorum ama Ali konuyu her açtığında Hakan, Karanbey oluyor. Sanki Hakan’ın acılarını gizlemek için Karanbey olmak onu kurtarıyormuş gibi davranıyordu.”

“Ali, annesine ne olduğunu biliyordu o zaman. Hakan’ı bu yüzden suçluyordu.” Başıyla onayladı. Hakan’ı, kendi ikizi bile suçlamıştı.

“O depoda her ne yaşandıysa Hakan, bana tek kelime etmedi. Başta koma sonrasında anıları falan gitti sandım.” Saniyesi saniyesine hatırlıyor olduğunu içten içe hissedebiliyordum. O kadar korkunç detaylar hatırlıyor olmalıydı ki bunu dile getirmek aynı derece acı veriyor olmalıydı. “Tabi sonra konuşmaktan acı çektiğini anladım. Ali’yle bir tek bu konuda tartışıyorlardı. Merak etsem de sormayı bıraktım. Ali konuşmaktan vazgeçmedi ama. Hakan yine de onu bu işlerden uzak tutmak için her şeyi yaptı.”

“Hakan, kardeşini kendi babasından koruyordu.” Bu cümlemle irkildi ve birkaç dakika ses çıkarmadan elindeki bardağa dikti gözlerini. “Faruk?” Gözlerini kırpıştırıp girdiği trans halinden çıkarken boğazını temizledi.

Bir şey hatırlamıştı.

“Kırılma noktası oldu. Onu Karanbey yapan ve karanlığa iten-”

“Neydi?” Merakla sorduğumda arkasına yaslandı.

“Ümit Karan, Hakan’ın zaafını biliyordu. Ali’ye düşkün olduğunu da. Ali’yi aldı ondan.” Gözlerini kapatıp öfkeyle soluk alıp verdi. “Hakan ilk ve son kez babasına o zaman itaat etti. Onu bulmak için.”

“Ne yaptı?”

“Birini öldürmesini istedi Ümit. Ali’nin canı için birinin canını aldı. Belki de o zaman fark etmiştir karanlık yönünü bilmiyorum.” Oğlunu katil yapmak için diğer oğlunu mu kullanmıştı?

Hakan’ın birilerini öldürdüğünü biliyordum, mafyaydı. Burası toz pembe bir dünya değildi. Herkes suçluydu, katildi, psikopattı. Yine de bunu başlatan kişinin kendi babası oluyor olması aklımın ve hayalimin alamayacağı kadar dehşete düşürüyordu beni.

“Ali’yi bulduktan sonra kafayı güçlenmeye taktı. Buse’de o sırada onun karanlığından hoşlanmadı. Onu terk etti. Yani anladığım bu. Aralarında başka bir şey geçtiyse bilmiyorum. Buse o zamanlar haklıydı. Hakan eski Hakan değildi. Onun karanlığından korkmasını anlıyorum. Ona hak verdiğim tek şey buydu.”

“Ben korkmuyorum.” Hakan'ın, Karanbey olmadan önceki haline şahit olup, ardından mafya dünyasının bir numaralı liderlerinden birine dönüşmesini izlemek, belki de en baştan beri Karanbey olarak tanımaktan daha zordu. Bunu bilemezdim. Ben onunla boğazıma hançerini yasladığında göz göze gelmiştim. Beni öldüreceğini düşündüğüm bir yabancıdan kahramanıma dönüşmüştü.

Buse onu Hakan olarak tanımışken aniden eli kanlı bir katile dönmüş bir adam olmuştu. Bunu kaldıramayıp Hakan’dan ayrılması sağlıklı olandı. Yine de öfkelenmeden edemiyordum. Hakan’ın hayatında kalmaya devam etseydi onu tüm bunlara bulaşmadan sevemez miydi? Belki de onu toparlayan o olurdu. Sırtını yaslayacağı duvar olurdu.

Hayal kurma Kübra. Tüm bunlara bulaşmadan bu dünyada yaşamak imkânsız.

Bugüne kadar kimseyi öldürmemiştim ama sürekli acı çekmiştim. Her halükârda mafya lideri olmadan bile bu dünyadan zarar görmüştüm.

Buse korkmakta haklıydı.

Kaçmakta haklıydı.

Kendisini korumak istemekte çok haklıydı.

“Sen delisin, o yüzden.” Ellerini iki yanına açtı. “Alınma. Deli olmasan boğazına hançer yaslamış bir adamı kurtarmak için canını hiçe saymazdın.”

“Benim yüzümden ölmesine izin mi verseydim?” Kaşlarımı çattığımda omuz silkti.

“Bir yabancının ölmesi umurumda olmazdı. Onu daha tanımadan korumak delice.” Hakan’ı değildi belki de ama Karanbey’i tanıyordum. Bahsedilmişti, Melih onun yaptıklarını her detayına kadar bana anlatmıştı. Medine abla onun biraz daha az vahşi yaptıklarından bahsetmişti. Karanbey o evdeyken bile yaptıklarını öğrendiğimde gurur duyduğum biriydi.

Yaptığı kötülükleri takdir etmemeliydim ama siktir etsene. İyi olmak bir bokuma yaramamıştı. Takdir ettiğim olayların toz pembe iyilikler olmasını kimse benden bekleyemezdi. Hayatın karanlık yüzüne defalarca kez şahit olmuştum ve karanlığın içindeki tek aydınlığa yakın noktamdı o.

“Yani onu kurtarmana minnettarım ama yabancı bir adam için ölmeye değmez.” Yabancı bir adam için hayatımı hiçe saymazdım zaten. Ölmeden önce yapacaklarım birikmişti.

“Sıra sende.”

“Meriç ve Ferhat seni kabul etmese de diğerleri onaylıyormuş ikinizi.” Kaşları havalanırken yüzünde aptal bir sırıtış belli oldu. Ona söylemeliydim. İçlerinden birinin Ali’yi öldüren ekipte olduğunu söylemeliydim.

“Bu iyi haber de senin yüzün niye bu halde?” Gözlerini kıstı ve tüm neşesini sildi. “Dışarıdayken bir şey mi oldu?”

“Biraz karışık.” Derin bir soluk aldım. “Belki de Douglas’la konuşmalıyım.”

“Neyi?” Gözlerindeki merakı darmaduman edeceğimi bilmek kalbimi kırıyordu. Bu eve geldiğimden beri bana kol kanat gelen yalnız Hakan olmamıştı. Çayıyla, sohbetiyle, uyuzluğuyla Faruk, arkadaşım olmuştu. Onu parçalayacak bilgiyi onunla paylaşmakta zorluk çekiyordum.

“Faruk…” Uzanarak elimi elinin üzerine yasladım. “Özür dilerim.”

“Niçin? Korkutma beni bakıcı.” Derin bir soluk alırken elimi kendime çekip tek bir nefeste konuşmaya başladım.

“Burhan…Ali’yi öldüren ekiptendi.” Faruk’un bedeni gözle görülür şekilde gerilirken kaşları çatıldı. “Sesinden tanıdım. Sibel’le buluşma boyunca onu gözlemledim. Haberi olmayabilir. Yani bu işin içinde o var mı yok mu bilmiyorum. Adamlardan birini ve kadını duymadım ve görmedim. O yüzden bir şey diyemem.”

“Hayır. Bu imkânsız Kübra. Burhan, Karanbey’e sadık olandır.” Ellerini iki yana açtı. “Sibel’le daha liseli yıllarımızdan beri beraberiz. Hakan’ı seviyor…Benim sevdiğim kadın ve ailesi, Hakan’ı öldürmeye çalışmış olamaz. Yanlış hatırlıyorsundur. Burhan içlerinden en düzgün ve sıcak olanı…Karıştırmışsındır.” Sesindeki titreyiş tüm bu cümleleri bana değil kendine söylüyormuş gibiydi. Sanki kendini ikna ediyordu. Yılmaz ailesinin dost oluşunun altını kalın kalın çiziyor, onlardan birinin Hakan’dan Ali’yi aldığını kabullenmekte zorluk çekiyordu.

“Karıştırmışsındır.” dedi bir kez daha çaresizce. Başımı hızla sağa sola salladım.

“Karanbey, ölünce Faruk’u ne yapacağız? Onun ölümün peşini asla bırakmaz.” Duyduğum cümleyi tekrarladığımda oturduğu yerden kalktı. Sonrasında Faruk’u kardeşinin yanına göndermek adına, kardeşine zarar vermekten bahsetmişlerdi. Nedenini şimdi daha iyi anlıyordum.

Faruk, Asya’ya her gittiğinde Hakan saldırıya uğramıştı. Faruk her kardeşinin yanına gittiğinde başka bir kardeşi arkasında kalmıştı.

“Sen karıştırmışsındır.” Elini çenesine sürterken mutfakta volta atmaya başladı. “Burhan içlerinden en nazik olanı.”

“Kardeşine bir şey yapıp seni buradan uzaklaştırmaktan bahsedilmişti, o da onaylayarak iyi bir fikir olduğunu söylemişti.” Adımları durdu, dudakları aralandı ama konuşmadı. “Sesini net hatırlıyorum, Faruk.”

“Yurtdışına gitme sebebim buydu. Asya’nın evine hırsız girmişti ve korumalar yetişmese hırsız onu öldürecekti.” Elini yüzüne sürttü. “Şerefsiz puştlar.” Bağırışıyla oturduğum yerden ayaklandım.

“Sessiz ol. Hakan uyanacak.”

“Bunu saklayamazsın. Hakan, onlarla çalışıyor. Siktir. Ben onların kız kardeşiyle sevgiliyim.”

“Tüm aileyi mi suçlayacaksın? Belki de Burhan yalnızdı-”

“Anlamıyorsun. O ailede Burhan ve Ferhat dışında hiçbiri Hakan’ı sevmez. Kendin söyledin onay vereceklermiş, kesin öğreneceğimizi anladı. Bu da sus payı.” Bedeni mutfağın içinde bir ileri bir geri giderken elleri titriyordu. Nefes alışverişi kontrolsüzdü.

“Ferhat Yılmaz’ın kardeşine düşkün olduğunu duydum Faruk. Sibel’i bir şeyin üstünü örtmek için mi kullanacak? Diğerlerine izin verir mi?” Bu kadarı saçmalıktı.

“Sibel bu işin içindeyse ve kendisi bunu istediyse.” Duraksadı. “Bu yüzden mi benimleydi? Belki de Burhan’ın yaptıklarını saklamaktı amacı. Siktir. Burhan’ı, Ferhat’tan bile çok seviyor. Tabi ki onu koruyacak.” Kendi kendine konuşurken beklediğimden çok daha düşüncelere boğulmuş gibiydi.

“Sakin ol. Kendin söyledin. Sibel’le liseden beri berabersiniz.” Başını aşağı yukarı sallarken elini yüzüne sürdü.

“Burhan yaptıysa o ailedeki herkes yapabilir Kübra. Burhan…Nasıl?” Tekrar mutfakta yürümeye başladı. “Puşt herif.” Bağırışıyla birkaç küfür daha savurdu. Yaklaşan adım sesiyle Faruk aniden telaşlı ifadesini silip ifadesiz bakışlarını kapıya çevirdi.

“Kim puşt? Sesin yukarı kadar geldi. Sorun ne?” Hakan’a döndüğümde kaskatı kesildim. Gömleksiz inmiş ve elinde silahı vardı. Vücudundaki yaralar göğsünden sol koluna ve omuzlarına kadar ilerliyordu. Koyu renkteki yanık izleri yılan derisi misali bedenini sarmıştı. Sol omzundan koluna ilerleyen yanıklar çok daha yoğun ve kötü görünüyordu.

“Bana Türkçe küfür öğretiyor.” Kafam allak bullak bir şekilde Hakan’ın yüzüne baktığımda benim kadar o da gergin görünüyordu. Vücudu çektiği acıların yansıması gibiydi, kalbim onun için paramparça hissediyordu. Her gece böyle mi yatıyordu? Tavanda bile aynası vardı. Kendi bedenini görmemesi imkansızdı.

Kabuslardan uyanır uyanmaz yanık izlerini mi görüyordu?

“Gecenin bir köründe mi?” Bakışlarını gözlerimden ayırmadan kaşlarını çattı. Yaralarıyla ilgili düşüncemi okuyormuş gibi sinirlenmişti. Omuz silktim. Yaraları için oturup ağlamak istiyordum. Bunu kendisine acı çektirmek için kullandığından onu paralamak istiyordum. Dışarıda başkalarına zalim olan adam yalnız kaldığında en çok kendisine zalim olduğu için ona kızmak istiyordum.

“Arkadaşın deli. Çay içecekken küfür öğreteyim dedi. Ne deseydim?” Ona yaklaşıp tam karşısında durdum. “Seni uyandırdıysak özür dilerim. Faruk çok sesli konuşuyor. Onu vurabilirsin.”

“Bakıcı, sen iyice benim ölmemi istiyorsun.” Kıkırdayıp ona döndüm. Hızlı ruh hali değiştirmem dengesiz oluşumdandı. Bu yüzden az önceki dertleşme faslını ve Hakan’ın yaralarıyla karşımda oluşunu hızlıca atlayıp gülümserken bulabiliyordum kendimi.

“Aşk olsun. Kocam seni seviyor. Sevmeseydi düşünebilirdim.” Kaşlarını kaldırdığında ona tekrar arkamı döndüm.

“Uyanmışken gel çay iç.” Hakan’ın dirseğine dokunduğumda bakışları yarasının üzerindeki elime kaydı. Kolunu çekerken o an bir şeyi fark ettim. Ben onun hiçbir zaman sol koluna dokunmamıştım. Her zaman sağından yürümeme dikkat ederdi. Sol koluna ilerleyen izlere bakınırken onlara dokunmamam için bunu yaptığını yeni fark edebiliyordum. Tıpkı omzuna tutunduğumda gerildiği gibi gerilmişti bedeni. Yaralarının olduğu hiçbir parçasına dokunmamı sevmiyordu. İzlerinden uzak tutuyordu beni.

“Siz ne halt karıştırıyorsunuz? Anlatın.” Sesindeki hiddetle ondan bir adım geriledim. Öfkeyle ikimize bakıp duruyordu. Bir yalan bulup onun odağını değiştirmeliydik.

“Ne halt yiyeceğiz be?” Faruk cık cıklarken çayını dikti kafaya ve yeni bardak çay doldurmaya gitti. “Geceleri hep seninle mi dertleşeceğim? Biraz da bakıcı yengemle konuşmak istedim.”

“Dertleşmek mi? Tekrar soruyorum. Gecenin bir vaktinde mi?” Takti gecenin bir vaktine. “Az önce küfür öğretiyormuşsun ya, ne ara dertleşmeye geçtin?” Aptal Faruk. Yalanıma yalan katıp yalanı açığa çıkarmıştı.

“Tamam. Faruk, Sibel’i kaçıracakmış.” Dan diye konuştuğumda Faruk çığlığı andıran bir şaşkınlık sesi çıkardı. Hakan doğru olup olmadığından emin olmak için Faruk’a adımladığında arkasından dudaklarıma işaret parmağımı yaslayıp susmasını işaret ettim.

“Ne yapacaksın?” Hakan ona bir adım daha attığında sırtını incelemeden edemedim. Omzundaki yanık izleri sol kürek kemiğinin üzerine kadar ilerlese de sırtı, göğsünden daha az yaraya sahipti. Sadece şeritler halinde başka yara izleri vardı. Yanık izi gibi değildi. Uzun ve düz şeritler halindelerdi.

“Şu an yemin ederim, unuttum. Hafıza kaybı yaşıyorum. Adım ne benim?”

“Faruk!”

“Ben Faruk muyum? Memnun oldum. Siz kimsiniz?” Dramatik bir şekilde elini uzattı. “Arkanızdaki eşiniz mi?” Eşiniz kısmını küfreder gibi söylemişti.

“Ben Kübra. Evet kendisi kocam olur.” Hakan konuşmadan konuşmak bir anlığına bakışlarını ikimiz arasında götürüp getirmesine neden olmuştu.

“Anlamı ne? Kübra ilk kez duyuyorum.” Hakan elini yüzüne sürterken bıkkınlık dolu bir soluk alıp verdi.

“Yaraların iyileştikten sonra seni evire çevire döveceğim. Elimde kalacaksın Faruk.”

“Kocam taş gibisin ya.” Hakan omzunun gerisinden bana baktığında parmak uçlarımı birleştirip beğendiğimi işaret edercesine aşağı yukarı salladım. “İyi ki seninle evlenmişim.”

Sus Kübra. Sus.

Maksat dikkatini dağıtmaktı. Benim yüzümden Faruk’u öldürür bu manyak.

“Ama böyle herkesin içinde çıplak gezemezsin. Kıskanç bir kadınım. Çık yukarı üzerine edepli bir şeyler giy.”

Kübra artık lütfen kes sesini.

“Şu an kafamı karıştırıp ana olaydan uzaklaşmamı mı sağlıyorsun?” Onu övmem bir işe yaramamıştı. “Sibel’i kaçırmasına tamam mısın? Seni kaçırmış olmalarına rağmen.” Adam çok mantıklı konuşuyordu.

“Sibel’in de gönlü var.”

“Gönlün olsa kaçırılmaya tamam mısın?” Çapkın bir gülüşle baştan aşağı onu incelediğimde yüzündeki sertlik kademeli olarak silinmeye başladı.

“Beni kaçıran sen misin?” Faruk ölmesin diye Hakan’a yürümüyor, koşuyordum resmen. Bana da bahane oldu.

“Bugün garip davranıyorsun.” Mutfaktan çıkmak için hareketlendi. Faruk sürgülü cama dokunduğunda Hakan ona baktı. “Üzerime bir şey giyip geleceğim. Gidersen gebertirim seni.” Faruk durduğunda Hakan bana döndü.

“Gözlerinle beni yemeyi kes. Evli bir adamım ben.” Cık cıklayıp yanımdan geçtiğinde yanaklarımın serinletmek için elimi yelpaze gibi yüzüme doğru salladım.

“Ölürsem senin yüzünden öleceğim. Kafayı mı yedin? Niye böyle bir yalan attın ki?” Faruk bana yaklaştığında omuz silktim.

“Hakan hani sana kıyamazdı.” Gözlerini kocaman açtığında gülüşümü genişlettim. “Yoksa kıyar mı?”

“Hakan bana kıymaz, dedim. Karanbey hayatımı kaydırır.” İkisinin ayrı kişiymiş gibi bahsedilmesinden hoşlanmıyordum. Hakan, bir tek Hakan’dı. Sadece geçmişindeki acıların üzerini örtmek için herkesin korktuğu bir yanını açığa çıkarmış ve buna Karanbey demişti. Geçmişteki kayıpları, acıları, korkuları… Her ne varsa bunu gizlemek için bir kılıf yaratmıştı. Görebiliyordum.

Karanbey zalim demişlerdi, değildi. Zalim olan bana da olurdu. Karanlık olan bana da karanlık olurdu. O, Hakan Karan’dı. Karanbey onun tüm güzelliklerini perdeleyen kılıfıydı ve bu kılıftan memnundum.

“Ölmezsin.” Faruk kaşlarını çattığında kaşlarımı kaldırdım. “Sibel’i kaçırma fikrini düşünmemiş gibi davranma.”

“O, Burhan’ın ne yaptığını öğre- Bir dakika. Bunu nereden biliyorsun?” Onun dikkatle bir işle uğraşırken kendiyle konuşurken ki hallerine defalarca kez denk gelmiştim. Yalnızken yapıyordu bunu ve sanki kendi kendisine sorular sorup cevaplıyor gibi davranıyordu. O konuşmalarından birinde Meriç’e kızgındı ve Sibel’i kaçırma planını ertelediği için salak olduğunu söylemişti.

“Hafızanı kaybetmeden önce kankaydık biz.” Göz kırptığımda küçümsercesine bir bakış attı.

“Ben hem Rus hem bakıcı biriyle kanka olmam. Kaç kere diyeceğim? Yalancısın sen baya. Sözde bana dalavereci derler. Az önce sırrını saklamak için beni ateşe atan ve yalan söyleyen bir kadınsın.” Alınırım ama bak.

“Yalan değilmiş işte. Sibel’i kaçıracağının planlarını yapıyorsun da bu duyulunca mı sinirleniyorsun? Hem sen bir kadını nasıl kaçırma planı yaparsın? Barbar mısın sen?” Bağırışımla bir adım geri attı ve şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı.

“Az önce gözlerini kırpıştırıp ‘beni kaçıran sen misin’ diye Hakan’a yürürken hiç barbarca gelmiyordu.” Mutfağın girişine adımlayıp göz attıktan sonra ciddiyetle bana baktı.

“Ondan bunu saklayamayız. Daha yeni iş anlaşması yaptılar. Burhan, Ferhat’ın sağ kolu ilan edildi, İtalyan caposuna çalışmaya başlayacak. Bu bir felaket.”

“Kanıt var mı?” Duraksadı. “Benim kuru itirafıma inanacaklar mı? Hakan onu öldürürse Ferhat, kardeşine mi benim ithamlarıma mı inanacak? Çıkıp Haldun beni kaçırdı o evde duydum, desem masadan kim bana inanır?” Ciddileşirken derin nefes aldım.

“Hakan, kardeşimi öldürdükleri için onları öldürdüm, dese kaçı inanır? Sen de biliyorsun. Sözümün bir önemi yok.” Bana inanıyor olmaları diğerlerinin inanacak olmaları anlamına gelmiyordu. O masada zaten kadına güven yoktu, aşağılama vardı. Çoğu kötü bir eşti, babaydı, abiydi.

Bir kadının duyduklarını umursamayacaklardı, somut bir kanıt isteyeceklerdi. Somut bir kanıtım yoktu. Hakan’ın da yoktu. Öfkesiyle birilerini öldürdükten sonra olabilecekleri umursamayacaktı. Ben umursamalıydım.

“Hakan’ın hata yapmasını bekliyorlar. Ferhat, o masada ona en yakın olan kişilerden biri. Yakınının kardeşini öldüren adamın aldığı kararların dengeli ve kontrollü olduğuna inanacaklar mı sanıyorsun?”

“Hayır…Haklısın. Ümit, Hakan’ı o masada karşısında duran bir lider olarak istemiyor. Ona itaat etmiş ve Haldun gibi onun emirlerini yerine getiren biri olmasını istiyor. Eğer inşa ettiği tüm bu güç ve ilişkiler dağılırsa hayatta kalmak için babasına diz çökmeli.” Kaşlarımı çattım. Öyle bir ihtimalde bile Hakan bunu yapamayacak kadar inatçı duruyordu.

“Hakan hiçbir zaman babasına diz çökmeyecek.” Kollarımı göğsümde çaprazlarken çenemi dikleştirdim. “Diz çökerse Douglas’a emredeceğim. Ümit Karan’ı bacaklarından vursun. Hakan gibi o da diz çöksün yere.” Faruk birkaç saniye ciddi miyim diye gözlerime bakarken kahkahalarla elini karnına yaslayıp büyük bir gürültü çıkardı.

“Gülme! Ne sandın sen? On dört yıl diz çöküp yalvarmadım. Kocamın diz çökmesine izin verir miyim?” Faruk beni ciddiye almadan gülüşüne devam ediyordu. Pislik.

“Ona senin gibi delisi olurdu zaten.” Bu iltifat mıydı hakaret mi anlayamadan Hakan’ın yaklaşan adım seslerini duydum. İçeri girdiğinde bileklerine kadar uzun olan yünlü siyah boğazlı bir kazak giymiş olduğunu gördüm.

Yaralarını incelediğimi fark etmişti ve rahatsız olmuştu. Yanık izlerini izlemem için boğazlı kazak giymişti.

“Otur.” Faruk onu dileyip sandalyesine çöktüğünde tezgâha yöneldim. Bana yardım edecekti. Burhan’ı gözleyip Hakan’a yaklaşmasına izin vermeyecekti. Gözlerinden görebiliyordum.

“Çay içer misin?” Kendime çay doldururken Hakan’a çevirmiştim bakışlarımı.

“Uykumu kaçırıyor. İstemiyorum.” Huysuz bir bakış attı. Çayımı doldurduktan sonra Hakan’ın yanına oturdum. Dirseğim dirseğine sürtündüğünde bakışları üzerimde gezindi.

“Bence şafakta kaçıralım.” Onu görmezden gelip çayımı yudumlamadan önce Faruk’a döndüm.

“Bunu yapmayacak-”

“Niyeymiş?” Hakan’a döndüm. “Sende beni kaçırmadın mı?” Gözlerini kıstığında göz kırptım. “Sen babamla abimin hakkından geldiysen-” Faruk’a döndüm. “Yılmaz ailesinin hakkından gelirsin. Koskoca Faruk’sun.” Gaza mı getirdim ben? Gerçekten Sibel’i kaçırır mıydı? Lütfen gaza gelmiş olmasın.

“Şunu gaza getirme.”

“Evlilikte kehanet var diye bir sözünüz yok mu?” Faruk gözlerini kıstığında Hakan’a döndüm. Aynı anlamsız bakışı atıyorlardı.

“Öyle bir sözümüz yok.”

“Var. Var. Siz nasıl Türk’sünüz? Bu sözü, nasıl duymasınız?” Aval aval bakmaya devam ediyorlardı. Cahiller.

“Evlilikte kehanet var. Melih öğretti bu sözü. Nikah sonrası evliliğin iyi geçeceği veya sevgi dolu olacağından bahsetmek için kullanıyormuşsunuz.”

“Kehanet o anlama gelmiyor.” Faruk cık cıkladı.

“Keramet o. Evlilikte keramet var, denilir.” Keramet mi? Hakan’a şaşkınca baktım. Onun anlamını bilmiyordum.

“Cahil bir Rus’la evlisin.” Faruk’un homurdanmasıyla Hakan ona döndü.

“Karıma cahil deme!”

“İstediğimi söylerim. Bakıcım o benim.” Faruk’un diretmesiyle kaşlarımı kaldırdım. Ne yaptığını anlamıştım. Hakan’ın sınırlarını zorlayacaktı, Hakan’da onu evden kovacaktı. Konu da kapanacaktı.

“Bakıcın değilim senin, süzgeç.”

“Bana süzgeç diyemezsin, çirkin.” Elimi göğsümün ortasına yasladım. Sensin çirkin.

“Kurt kılıklı maymun.” Faruk duraksadığında söylediğim cümlenin anlamsızlığıyla kaşlarımı çattım. Türkçe hakaret edip kavga edemiyordum. Rusça bağırıp çağırsam bile beni anlamayacaktı. Bu hiç zevkli değildi. Melih’le uğraşırken sinirlenince Rusçaya kaydığımda Rusçayla sinirimi atmama izin verip konuşmasına Rusça devam ediyordu.

Melih’le kavgalarımı özlemiştim, Rusça konuşmasını da.

“Faruk, Rusça öğrensene. Seninle Rusça tartışmak istiyorum. Anlamayınca hiçbir anlamı olmuyor.”

“Türkçe konuş, bana ne? Beni öldürsen Rusça öğrenmem.” Hakan’a döndüğümde arkasına yaslanmış bir şekilde şüpheyle ikimizin kavgasını seyrediyordu.

“Sen öğren bari.”

“Beni boşayacaksın. Niye uğraşayım ki?”

“Ne uchis', ty vorchlivyy chelovek” Öğrenme. Huysuz adam. Yüzümü dikkatle incelerken çehresi sertleşti. Beni anlamadığını biliyordum, yine de Rusça konuşurken ona dünyanın en büyük hakaretini ediyormuşum gibi bakmıştım.

“Kesinlikle küfretti.” Faruk sinsi bir ses tonuyla konuşmuştu.

“Türkçe konuş. Anlamı ne?”

“Rusça anla.”

“Karım?”

“Mne nravitsya, kogda ty nazyvayesh' menya zhenoy. No seychas ty ne smozhesh' smyagchit' menya, prosto nazyvaya zhenoy, psikh.” Bana karım demen hoşuma gidiyor. Ama şimdi bana karım diyerek beni yumuşatamazsın, manyak.

“Kesinlikle ana bacı küfretti.” Faruk’u umursamadan ayaklandığımda Hakan, bileğimi tutup gitmeme engel oldu.

“Ne söyledin?” Yüzündeki sertliğe nazaran gri hareleri merakla buluşmuştu gözlerimle. Kalbim hızlanırken sessizce gözlerine baktım. Gözleri korkunç güzellikteydiler. Buz gibi soğuk, aynı zamanda içimi yumuşatıp ısıtandı.

“Mne nravyatsya tvoi glaza, moy muzh.” Gözlerini beğeniyorum, kocam.

“Hakaret ediyormuşsun gibi gelmedi. Gözlerin-” duraksayıp kaşlarını çattı. Gözlerimden her şeyi anlıyor muydu bilmiyordum. Çehresi yumuşarken bileğimi serbest bıraktı.

“Lütfen Faruk’a zarar verme. Yeterince kevgir görevi gördü.”

“Keramet kelimesini bilmeyip kevgiri nasıl öğrenmiş olabilirsin? Hep o it Dog yüzünden.” Kıkırdayarak mutfaktan çıktığımda arkamdan homurdanışlarını görmezden geldim.

🖤

Bölüm nasıldı?

İnstagram: ayseilhanl / #karanbey

TikTok: ayseilhanli / #karanbey