KAYBOLAN YILLAR 5

Hepinze şimdiden iyi okumalar dilerimmm.

Bol bol yorum yapmayı unutmayınn. Yorumlarınızı cevaplamak için heyecanla bekliyorumm.

İNCİ DEMİRKAN

"Söylesene Cihangir .Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin ?"

Göz yaşlarım durmaksızın akmaya devam ediyordu .

"Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle ."

"Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?"

Ne yardımına ihtiyacım olduğunu sormadan başka kimse yok mu demişti . Küçük İnci tanesi de artık benimle birlikte ağlıyordu .

Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek.Bir annem vardı bir de Cihangir vardı . Şimdi Cihangir de yoktu .Bir annem kalmıştı benimle .

"Yok " dedim titrek sesimle .

"Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

Acı çekercesine söyledim bu kelimeleri . Artık annem de uzaktaydı. Benim hiç kimsem kalmamıştı.

Cihangir şimdi evimden git dese nereye giderim diye düşünmeye başladım. Hiçbir yeri bilmiyordum ki burada . Belki beni otele kadar bırakabilirdi .En azından belki bu yardımı bana yapabilirdi .

Kaşığımı boş kasenin içine koyarak sandalyeden kalktım. Tabağı da tezgahın üstüne koydum . Bulaşıkları kirli bırakmıştım ama belki istemezdi eşyalarını kullanmamı.

Cihangir'e bakmadan kapının girişine gidip kabanımı giydim. Kapının yanına koyulan sırt çantamı da alıp mutfağın kapısına doğru yöneldim.

Hâlâ bıraktığım gibi yerinde oturuyordu . Kapını girişinden sadece sırtını görebiliyordum .İsterdim ki son bir kez daha yüzünü göreyim . İsterdim ki son bir kez daha uzunca yüzün bakıp ,ezberliyeyim .

"Her şey için teşekkür ederim.Rahatsızlık verdim kusura bakma olur mu ? "

Bir kere bana dönsün baksın istiyordum .

"Terliklerini de kirli çoraplarımla giydim. İstersen yıkatabilirsin ya da çöpe atarsın . "

Son bir isteğim vardı o da gerçekleşmedi .Bir kere daha yüzünü göreyim istedim ama olmadı .Belki de hakkım değildi yüzünü görmem.

İçimdeki çığlıkları tutmakta zorlanıyordum.Bir elimi ağzıma kapattım ses çıkmasın diye . Şimdi seslice ağlayamazdım . Sokakta ağlayabilirdim ama burada ağlayamazdım.

Kapıyı açtım ve son kez arkama baktım . Hâlâ aynı konumda boş duvara bakıyordu . Hakkım yoktu işte son bir kez daha yüzünü görmeye.

Hızlıca ayakkabılarımı giyip kapattım kapıyı . Asansörü bile bekleyemedim .Bir an önce kendimi dışarı atmak istedim. Hızlı hızlı indim merdivenlerden.Hiç nefeslenmeden dört kat indim .

Artık bastıramıyordum ağlamamı .Ağzımı kapatan elim bile işe yaramıyordu .

Sokak ortasında da ağlayamazdım.İnsanları rahatsız edemezdim . Sırf ben ağlayacağım diye gece gece insanları rahatsız edemezdim.Belki uyuyan bebekler vardı .Ya da çok hasta olan insanlar vardı .Onları rahatsız etmeye hakkım yoktu.

İç çeke çeke yürümeye başladım .Nereye gittiğimi bilmeden . Sokaktan döndüğümde bir park gördüm. Biraz kenarda kalıyordu. Burada ağlasam insanları rahatsız etmezdim.

Yavaş adımlarla parka gidip banka oturdum. Bu saatte kimse yoktu parkta . Oysa biz küçükken Cihangir'le hiç çıkmazdık parktan .

Dizlerimi kendime çekip ellerimle başıma vurdum . Anlamam lazımdı Cihangir yoktu. Her fırsatta Cihangir dememeliydim.

"Aptal İnci ."

"Aptal İnci."

"Anla artık Cihangir yok ."

Başıma vurmaktan ellerim sızlıyordu.Ama anlamadım. Hâlâ Cihangir'in yokluğunu anlamadım .Ben anlasam da küçük İnci tanesi anlamayacaktı .

Dayanamadım en sonunda bir çığlık koptu ağzımdan . Etrafımda olan hiçbir şeyi idarak edemezcesine ağlıyordum.

"Aptal İnci "

"Aptalsın ,Cihangir yok artık "

Cihangir de yoktu annem de yoktu .Ne yapacaktım yapayalnız .

"İnci "

Biri ellerimi tutmaya çalışıyordu . Ben bir kez daha vurmak istedim başıma . Yine ' aptal İnci' demek istedim ama izin vermedi ellerimi tutan kişi .

"İnci ablam ,vurma başına "

Sakinleşip de bakamıyordum etrafıma . Ama Leyla ablaydı yanımdaki biliyordum .

"Ablam ,İnci bırak ellerini vurma artık başına ."

Ellerimi serbest bırakıp Leyla abla'ya baktım. Ağlamamdan dolayı tam göremiyordum ama yine de tanıdım Leyla abla'yı.

"Abla "

Leyla abla bana sarılınca daha da serbest bıraktım kendimi.

"Abla ben yapayalnız kaldım ."

"Abla ben hak ediyor muyum yalnız kalmayı ?"

"Abla ben birinin ahını aldım .O yüzden yalnız kaldım."

Leyla abla beni sakinleştirmeye çalışıyordu ama ben durdurak bilmeden konuşuyordum . Ne konuştuğumu bilmeden ,anlamadan konuşuyordum.

"İnci sakin ol .Korkutuyorsun beni . "

İçimdeki her şeyi kusmuşçasına bitkin düştüm. Leyla abla'nın omzuna yaslandım. Yine sesler boğuk boğuk gelmeye başladı.

"Abla ben yalnız kaldım ."

Konuşmaya halim yoktu ama Leyla abla anlasın istedim yalnız kaldığımı .

Kapanmaya ısrarlı olan gözlerime daha fazla direnemedim. Yavaşça kapattım.

"Cihangir seninle sonra hesaplaşaçağız .İlk önce İnci'yi eve götürelim. Sonra elimden kurtulamayacaksın ."

Leyla abla'nın konuşmasıyla gözlerimi açmak istedim ama açamadım. Cihangir demişti Leyla abla . O da mı buradaydı . Ben neden görmemiştim . Yine son kez yüzünü görme fırsatını kaçırmıştım.

Bedenimin havalanmasıyla daha da kastım kendimi . Bulunduğum yere daha da sindim .

"Aptal İnci "

"Yalnızsın sen ." diye mırıldandım tekrar .

Yalnızdım ben . Hem de yapayalnız .

Sıcak bir yere gelmiştik hissediyordum . Ellerim de sızlamaya başladı sıcakla birlikte . Güzeldi burası sıcaktı . Ev gibiydi .

"Abla yastığı düzeltsene oraya yatırayım ."

Ya hayal kuruyordum ya da Cihangir'in sesini duyuyordum .

Bedenimin bir yere bırakılmasıyla rahatsızca kıpırdandım yerimde . Neredeydim ben ?

"Cihangir çık git bir hava al .Yoksa elimden kurtulamayacaksın ."

"Abla dolapta krem var . "

"Bir de krem var diyor .Allah'ım sen sabır ver bana . Gördün ellerini değil mi ? Başına vurmaktan kıpkırmızı olmuş .Elleri bu haldeyse başı ne kadar acımıştır biliyor musun ?"

Cihangir'di işte .Cihangir'in sesiydi bu . Leyla abla gönderme Cihangir'i demek istedim .Son bir kez daha yüzünü göreyim öyle gitsin demek istedim."

"Çık git Cihangir aklını başına toplamadan da gelme ."

Gözlerimi açmak istiyordum .Cihangir'i durdurmak istiyordum ama yapamadım. Kapı kapanma sesi gelmişti. Gitmişti Cihangir.

"İnci ,hadi kalk ablacım . Biraz su iç ."

Leyla ablanın saçımı okşamasıyla biraz zor da olsa gözlerimi açtım.

Beni yavaşça doğrultarak elindeki su bardağındaki suyu içirdi.

"Daha iyisin değil mi ?"

İyi falan değildim ki yapayalnızdım ben .

"İnci niye titriyorsun ? Hadi konuş benimle ablacım "

Ellerimi açarak Leyla ablaya uzattım .

"Abla , ellerim acıyor benim "

"Tamam birtanem .Krem getireceğim sana ."

Üzerim de kirlenmişti . Pantolonumun paçaları da çamur olmuştu . Yine kirletecektim her yeri .

"Üzerim de kirlendi abla .Baksana her yerim kirli ."

"Tamam kıyafet de getireceğim sana .Üzerini de değiştireceğiz ."

Leyla abla odadan çıktıktan sonra bakışlarımı oda da gezdirdim . Cihangir'in eviydi burası kokusundan anlamıştım.

Oda da tek kişilik yatak ve tekli koltuktan başka bir şey yoktu. Misafir odası olduğu belliydi.

Leyla abla elinde kıyafetlerle gelince biraz daha dikleştim yerimde .

"Çantanı bulamadım . Cihangir'in kıyafetlerinden aldım ama rahatsız olursan iki dakika evden kendi kıyafetlerimi getiririm."

Ben rahatsız olmazdım ki Cihangir'in kıyafetlerinden. Küçükken de hep üstümü kirletince Cihangir'in kıyafetlerini giyerdim. O da rahatsız olmazdı kıyafetlerini giymemden. Ama şimdi rahatsız olurdu belki.

"Ben rahatsız olmam ama Cihangir istemez belki kıyafetlerini giymemi ."

"Merak etme bir şey demez Cihangir ."

Elindeki kıyafetleri yatağa bırakarak doğruldu.

"Yardım edeyim mi giyinmeme .Ya da raharsız olursan çıkayım."

"Yok ,abla rahatsız olmam ."

Ayağa kalkarak Leyla abla'nın getirdiği eşofmanı giydim. Biraz büyük olmuştu ama paçalarını katlamıştık.

Üzerimdeki kazağı çıkarıp Leyla abla'nın yardımıyla getirdiği kazağı giydim.

"İnci " diye konuşmaya başlayınca neyi soracağını anlamıştım.

"Karnındaki iz ne ?"

"Bıçak yarası abla."

"İnci "

"Artık acımıyor abla merak etme ."

Yüzündeki acılı ifadeyi görebiliyordum .Ama doğruyu söylüyordum .Artık acımıyordu yara. Üstünden çok vakit geçmişti .

"Hadi gel ellerine krem sürelim ."

Kremle birlikte yanıma gelip oturdu .Avuç içlerim kıpkırmızı olmuştu . Leyla abla nazikçe krem sürdü ellerime .

"Hadi uyu biraz ben burdayım olur mu ?"

"Abla Cihangir gelmeden gitmeliyim . Senin hakkını ödeyemem çok yardım ettin bana. Rica etsem beni otele bırakır mısın ? Ben bilmiyorum ya buraları ,gidemedim o yüzden."

"İnci gitmiyorsun bir yere ."

"Abla "

İtiraz etmek için ağzımı açmıştım ki beni dinlemeden yatağa yatırdı.

"Hadi uyu biraz ben de buradayım ."

Leyla abla koltuğa oturduktan sonra ben de gözlerimi kapattım.

Sabah olduğunda ne olacaktı .Cihangir şimdi gitmişti ama yine evine gelmek zorundaydı.Belki bugün burada kalmıştım ama yarın gidecektim .

Saat kaçtı bilmiyorum ama gözlerim kendiliğinden açılmıştı .Boğazımda ki kuruluk rahatsız etmişti beni.

Koltuğa baktığım da Leyla abla koltukta uyuya kalmıştı. Yatağın üzerindeki yorganı alıp Leyla abla'nın üstüne örttüm.

Hissettiğim susuzluk git gide artmıştı. Oda da su yoktu. Mutfaktan bir bardak su içsem bir şey olmazdı değil mi ?

Sessizce odadan çıkıp yan taraftaki mutfağa girdim . Masanın üzerindeki sürahiden bir bardak su doldurup içtim.

Tam bardağı yıkayıp yerine koyacakken dış kapının açılma sesi geldi . Elim ayağıma birbirine dolaştı .

Ben elimdeki barkakla öylece beklerken Cihangir'le göz göze geldim. Son bir kez daha Cihangir'i gördüm ya bütün korkularım uçup gitmişti .Ezbelemek istercesine yüzünü inceledim. Belki yüzünü incelememden rahatsız olmuştu ama ileride yüzünü unutmamak için uzunca yüzünü inceledim.

Cihangir 'de bana bakıyordu .Daha doğrusu üzerimdeki kıyafetlere .Belki de rahatsız olmuştu kıyafetlerini giymemden çünkü o artık küçük Cihangir değildi.

"İnci " diye konuşmaya başlayınca kendimi açıklamak istedim.

Mutfağını karıştırdığımı düşünmesin istedim. Belki de niye mutfaktasın diye soracaktı .O sormadan kendimi söylemek istedim.

"Su içmek için girdim mutfağa .Uyurken boğazım çok kurumuştu o yüzden girdim . Su içtiğim bardağı da yıkayacaktım."

"İnci "

İnanmamış mıydı acaba ? Ama gerçekten su içmek için girmiştim mutfağa .

"Küçük Cihangir ve İnci hatrına yardım ederim ben sana ."

...

'Unuttum ' desemde inanma sakın

Anılarla yazdım seni kalbime .

Diğer bölümde görüşmek üzere kendinize iyi bakınn.