KAYBOLAN YILLAR 7

Ayy ben geldimm . Hepinize iyi okumalar dilerimm.

Bol bol bol bol yorum yapmayı unutmayın. Yarumlarınızı cevaplamak için heyecanla bekliyorummm.

...

İNCİ DEMİRKAN

"Çünkü zorla evlendirecekti beni .Ben de kaçtım .Gidecek başka da kimsem yoktu sana geldim .Biliyorum gelmeye hakkım yoktu ama sana geldim . Çünkü bilirdim ki küçük Cihangir hep korurdu beni ."

Bilirdim ben Cihangir hep korurdu beni . Bu her zaman böyleydi . Hep korurdu beni .

Leyla abla'nın bağırmasıyla bakışlarımı Cihangir'den çektim.

"Ne diyorsun sen İnci .Ne zorla evlenmesi . "

Doğru söylüyordum ben .Durum böyleydi işte . Kendi öz abim beni bir ortaklık uğruna zorlan evlendirmek istemişti.

Tek çarem kaçmaktı benim de . Her zaman olduğu gibi yine kaçmıştım sorunlarımdan .

"Leyla abla sana yalnız kaldım dediğimde doğruyu söylüyordum .Ben kendi öz abimden kaçtım . Evlendirecekti beni .Hem de sapığın biriyle evlendirecekti abla ."

Leyla abla 'nın da gözünden benim gibi yaşlar düşüyordu. Anlıyordu beni Leyla abla .Her şeye rağmen anlıyordu beni.

Bakışlarım Cihangir'e döndü . Alnındaki damarların belirginleştiğini gördüm . Ellerini de sıkı sıkı yumruk yapmıştı .Parmak boğumları bembeyaz olmuştu.

Cihangir'in gözünün içine baka baka konuşmaya devam ettim.

"Bir ortaklık uğruna evlendirecekti beni . Hem de canlı çiçek bile emanet edilmeyecek bir adamla evlendirecekti ."

Sesim o kadar titriyordu ki konuşmakta güçlük çekiyordum .

"Başka şansım yoktu benim .Kaçtım ben de . "

Cihangir'in gözünün en içine bakıyordum . Sanki ilk anki kadar yabancı değildi gözleri .

"Başka da gidecek yerim yoktu . "

İnsanın en güvenli olduğu en huzur bulduğu yer evi değil miydi ? Öyle olması gerekmez miydi ?

Ben niye huzur bulmak için evden kaçmıştım . Niye güvende olmak için evden kaçmıştım .

İnsanın babası sığınak değil miydi ? İnsan korkunca babasına sığınmaz mıydı ?

Benim babam niye bana sığınak olmamıştı . Benim babam bırakın bana sığınak olmayı beni yok saymıştı .Ben babamın gözünde yoktum. Ben hiçlikten ibarettim .

Abiler korumaz mıydı kardeşlerini ? Korurdu değil mi hatta her şeyden korurdu abiler kız kardeşlerini.

Ben niye abimden korunmak için kaçmıştım . Beni abimin koruması gerekmez miydi ? Ben niye abimden kaçmıştım.

Acınacak haldeydim . Biliyordum acınacak haldeydim. Benim yerimde kim olursa ben acırdım o kişiye .Çünkü acınacak haldeydim .

"Bulmuş işte beni . Ben gideyim burayı da bulursa rahat vermez size ."

Cihangir söylediklerimle daha da sinirlendi sanki . Alnındaki damarlar kıpkırmızı olmuştu. Tutuyordu sanki kendini .

"Gidecek yerin var mı ki İnci ? Gideyim diyorsun da senin gidecek yerin var mı ?"

Doğru söylüyordu Cihangir .Gidecek yerim yoktu .Ama burası da kalınacak yer değildi .

İstenmiyordum burada .İnsan istenmediği yerde kalmak ister miydi ? Meltem abla açık açık geldiğin yere geri dön demişti . Bir kez daha acıdım halime . Gidecek bir kapım bile yoktu .

İnci'nin bu hayatta hiçbir şeyi yoktu .Oysa küçük İnci tanesi'nin Cihangir'i vardı . O her şeye yeterdi .Bir kez daha acıdım halime . Kimsesizliğime bir kez daha acıdım.

"Doğru söylüyorsun Cihangir .Gidecek yerim yok benim . Ama burada kalacak yerim de yok . Benim için burada,bu evde yer yok ."

"Gitmiyorsun bir yere ."

"Bulur o beni .Ne yapıp ne edip bulur ."

"Bir yere gitmiyorsun dedim ."

"Çok güçlendi .Arkasında güçlü insanlar var . Burada olduğumu bulduysa beni de bulur ."

"Bulsun . Bulursa bulsun .Sen bir yere gitmiyorsun."

"Cihangir "

"Sen yardım istemedin mi benden .Ben de yardım edeceğim dedim . Benim ağzımdan söz bir kez çıkar ."

"Hataydı buraya gelmem . Bencillik yapıp geldim . Mantıklı düşünemedim .Beni bulacağını düşünemedim."

Leyla abla yanıma gelerek sıkı sıkı tuttu ellerimi.

"İnci gitme ablam .Zarar verir sana ."

Sonra aklına bir şey gelmiş gibi yüzü değişti bir an da . Bakışları yavaşça karnıma değdi .

"İnci ."

"Yoksa ,abin mi yaptı ? O karnındaki bıçak yarasını abin mi yaptı ?"

Cihangir'in de bakışlarını karnımda hissediyordum. Sanki tenim çıplaktı ve Cihangir karnımdaki yarayı görüyordu.

Kötü gözüyordu yara karnımda .Çirkindi aynı kusur gibiydi .Cihangir görmesin istedim .O çirkin yarayı görmesin istedim . Benden tiksinmesin istedim. Ben tiksiniyordum yaradan Cihangir de tiksinmesin istedim.

Elim yarayı kapatmak ister gibi karnıma gitti . Tiksinmesin istedim Cihangir .Ben o yaradan tiksiniyordum ama Cihangir tiksinmesin istedim .

Zaten İnci tanesini hatırlamıyordu en azından tiksinmesin istedim .

"Faruk mu yaptı ?"

Cevabını bildiği soruları sormayı sevmezdi Cihangir . Şimdi neden soruyordu ki .

"Faruk yaptı değil mi ? Sustuğuna göre o yaptı "

Faruk 'u bile hatırlıyordu .Onun nasıl biri olduğunu hatırlıyordu .

Bir tek İnci tanesini sığdıramamıştı hatıralarına. Burada bile yer yoktu bana . Cihangir'in hatıralarında bile yerim yoktu . Bir kez daha acıdım halime.

Leyla abla karnımın üzerindeki elimi sardı. Sımsıcaktı elleri .Tıpkı abla sıcaklığı gibiydi.

"Ben bırakmam seni İnci . O aşağılık herifin ellerine bırakmam seni ."

"Abla "

"Ağlama İnci'm ağlama güzelim ."

Nasıl ağlamayayım abla .Ben halime ağlamamayayım da kimler ağlasın .

"Kapıyı kimseye açmayın .Ben geleceğim ."

Cihangir'in sinirli haliyle iyice titredim yerimde.

"Cihangir nereye giyorsun ."

"Bir işim var abla ."

"Cihangir kendi başına bir işe kalkışma ."

"Abla , geleceğim birkaç saate .Siz burada bekleyin kapıyı da kimseye açmayın ."

Gidecekti .Korkuyordum Faruk'un bir şey yapmasından korkuyordum.

"Cihangir " diye fısıldadım acı çekercesine .

"Gitme ."

Gözlerime baktı birkaç saniye .Sonrasında sol gözümden düşen yaşı takip etti .

Birkaç saniye gözlerini kapatıp açtı .Sıkıntılı bir nefes çekti içine . Sonrasında düşünmeden kapıyı açıp gitti.

Gitme demiştim ama dinlemedi . Ardına bile bakmadan gitmişti .

...

Cihangir gittikten sonra Leyla abla beni sakinleştirmeye çalışmıştı .

Ama korkuyordum .Faruk'un bir şey yapamasından korkuyordum .

"İnci ağlama artık ."

Koltukta dizlerimi kendime çekmiş şekilde içli içli ağlıyordum .

"Korkuyorum abla ."

"Korkma bir şey olmayacak ."

Leyla abla tanımıyordu Faruk'u ama ben tanıyordum.Gözü döndüğünde her şeyi yapardı.

Faruk'un hey şeyi yapabiceleğini on sekiz yaşında öğrenmiştim . Acı bir şekilde de olsa öğrenmiştim .

Ağlıyordum o zamanlar sürekli .Çünkü Cihangir gitmişti . Sürekli ağlıyordum . Her gün yollarını gözlüyordum ama gelmiyordu .Gitmişti sonsuza kadar .

Okullar açılmıştı sonrasında ümidim iyice tükenmişti. Cihangir gelmeyecekti . O İstanbul'daydı .Bizim hayalimizi yaşıyordu . Dersten sonra belki arkadaşlarıyla vapura biniyordu . Sonrasında belki sahilde oturuyorlardı.Hatta Galata'ya bile çıkıyorlardı .

Bunları düşündükçe ağlıyordum .Evde varlığım yokluğum belli değildi . Artık Faruk'a bile cevap vermiyordum .Ne dese susuyordum .

Ölü gibi hissediyordum kendimi .Cihangir gitmişti çünkü.

Sonrasında bir gün rüyamda gördüm Cihangir'i sanki beni çağıyordu . Affettim seni İnci tanesi diyordu bana.İstanbul'a gel beraber üniversite okuyacağız diyordu . Vapura bineceğiz ,sahilde dolaşacağız sonrasında ikimiz Galata'ya çıkacağız diye sesleniyirdu bana .

Sanki rüya değil gerçekti benim için .Cihangir beni çağırıyordu .Gitmem gerekliydi benim. Çünkü Cihangir beni çağırıyordu.

Uyandığım gibi yataktan kalktım .Aklım da tek bir şey vardı o da Cihangir'e gitmek .

Üstümdeki pijamalarımı önemsemeden odamdan çıktım. Cihangir'i bekletemezdim o beni bekliyordu çünkü.

Dış kapıya doğru adım atmıştım ki Faruk kapıdan içeri girdi . Faruk'u bile önemsemedim çünkü Cihangir beni bekliyordu.

O anlara gidince karnımdaki yaranın sızladığını hissettim. O anki gibi acı yayıldı bedenime . Bir elimle karnımı sardım sanki korumak ister gibi.

Dün gibi hatırlıyordum Faruk'la konuşmalarımızı .

Nereye gidiyorsun diye sormuştu ilk önce . O kadar Cihangir'e gitmeye odaklanmıştım ki Cihangir'e gidiyorum diye söylemiştim Faruk 'a.

Alayla gülmüştü bana. Niye gülmüştü ki Cihangir beni çağırmıştı .Faruk niye gülüyordu .

Yanından geçerek kapıyı açtım . Tam kapıdan çıkıyordum ki kapı sertçe kapandı .Sanki uykumdan yeni ayılmış gibi yerimde sıçradım.

'Sen salaksın kızım' demişti bana .'Benim kardeşim falan değilsin sen' demişti .'Benim kardeşim bu kadar salak olamaz ' demişti .

Ben zaten Faruk'un kardeşi olmak istemiyordum ki. Ben sadece Cihangir'in yanına gitmek istiyordum.

Kapıya koyduğu elini önemsemeden kapıyı açmaya çalıştım. Kafaya koymuştun gidecektim ben .

Sonrasında beklemediğim an da elini çekmişti kapıdan ..Kapıyı yavaşça açarak eliyle 'git 'işareti yapmıştı .

İnanmıştım .Ben de aptal gibi inanmıştım . Gitmeme izin verdi zannetmiştim . O an affetmiştim her şeye rağmen Faruk'u . Onca şey yapmıştı ama gitmeme izi verdiği için affetmiştim .

Hemen kendimi dışarı atmıştım . Pijamalarımı gram önemsemeden , nereye gittiğimi bilmeden sokağa çıkmıştım .

Gün daha yeni doğuyordu . Bugün güneş benim için doğmuştu işte .Sokak da hiç kimsecikler yoktu .Herkes sıcacık yatağında uyurken ben Cihangir'e gidiyordum.

Aylar sonra gülümsediğimi hissettim . Cihangir'e kavuşacaktım ya mutluydum o yüzden .

Bir gülümsemeyi çok görmüşlerdi bana. Daha birkaç saniye gülümsemişken Faruk'un sesi gelmişti arkamdan.

'Sen gerçekten benim kardeşim falan olamazsın.'

'Sen gerçekten inandın mı buna ? Senin gitmene izin vereceğime inandın .'

Pis kahkahası sokağı inletiyordu. Tiksiniyordum Faruk'tan . Bir kez daha tiksindim . Birkaç dakika önce her şey rağmen affetmiştim ya vazgeçmiştim . Ben Faruk'u hiçbir zaman affetmeyecektim. Ölsem bile affetmiyecektim

Yavaşça Faruk'a döndüm .Yüzündeki pis sırıtmayla yanıma geldi .

'Sen aptalsın İnci . Duydun mu beni sen Aptal'ın tekisin."

Aptaldım ben .Aptalın tekiydim .

'Çok mu gitmek istiyorsun o şerefsize .'

Cihangir'e hak etmediği kelimeler kullanınca dayanamıyordum .

Yüzüne tükürerek 'sensin şerefsiz' diye bağırdım.

Sevmiyordu ona karşı gelmemi .Hele de Cihangir için ona karşı gelmemi sevmiyordu .

Yapmacık bir gülümseme belirdi suratında . Sonrasında ne olduğunu idrak edemedim.

Bedenimde dayanılmaz bir acı hissettim . Vücudumda katlanamadığım bir acı vardı .Ama nereden geldiğini çözemiyordum .

'Hadi özgürsün şimdi ,kime gidersen git .'

Acının sebebini anlamıştım . Karnımdan geri çektiği bıçakla daha ağrı yayıldı vücuduma .

Keskin bir inleme döküldü dudaklarımdan .Çok acı vardı dayanamıyordum . Elim yavaşça karnıma dolandı .

Kanıyordu .Hem de çok kanıyordu . Dizlerim büküldü taşıyamadım vücudumu . Yavaşça bulunduğum yere çöktüm .

Faruk ardına bakmadan geri gitti . Beni o halde bomboş sokakta bırakıp gitti.

Durdurak bilmeksizin ağlıyordum . Çok acı vardı bedenimde ve ben dayanamıyordum .

Başım kaldırım taşına değdiğinde artık açık tutamıyordum gözlerimi . Bedenimdeki ağrı geçmiyordu . Belki uyursam rüyama yine Cihangir gelir diye kapattım gözlerimi .

Ama o günden sonra gelmedi Cihangir rüyalarıma . Rüyalarımda bile terk etmişti beni.

"Abla bir daha arayalım Cihangir 'i belki açar bu sefer telefonunu ."

Faruk'un yapabileceği şeyler aklıma geldikçe dayanamıyordum..

"Açmıyor İnci . Kaç kere aradım açmıyor telefonu ."

Sekiz yıl önce bir şekilde korumuştum Cihangir'i . Ya şimdi koruyamazsam o zaman ne yapacaktım.

Zilin çalmasıyla yerimden hızlıca kalkarak kapıya koştum .Kapıyı açtığımda Cihangir karşımdaydı .

Gözlerim korkarak bedeninde gezindi yaralanmış mı diye ? Ama yara yoktu bedeninde . Şükürler olsun ki yarası yoktu .

"İnci , hiçbir yere gitmiyorsun duydun mu beni ? "

"Sen benden yardım istedin ben de kabul ettim ."

"O yüzden hiçbir yere gitmiyorsun . "

Gitme diyordu Cihangir . Ben daha Cihangir'e gelememişken nasıl giderdim . Gitmem için gelmem gerekmez miydi ?

"Cihangir " dedim fısıldayarak .

"Bir kere söylesen bile ben güvenirim sana . "

Cihangir bir söz verdi mi hep tutardı sözünü . Canı pahasına olsa bile tutardı sözünü .

"Şimdi yardım ederim sana dedin ve güvendim ben sana . Güvenimi kırma olur mu ?"

"Kırmam . "

"Ama Faruk vazgeçmez ki benden ."

" Ben vermem seni onlara . Bir kere söz verdim ben tutarım sözümü .Seni vermem kimselere.

Cihangir vermeyecekti kimselere beni . Bir kere söz verdi mi tutardı Cihangir . Seni vermem onlara demişti ve vermeyecekti .

....

Cihangir ve İnci'yle ilgili merak ettikleriniz varsa hemen bu satırdan sorabilirsinizz.

Diğer bölümde görüşmek üzere kendinize iyi bakınnn.